Arie 80 jaar
Natuurlijk is 80 jaar een memorabele leeftijd en gelukkig in goede gezondheid. Na kort beraad besloten om de verjaardag buiten de deur te vieren, geen problemen met afwas en zo en zelf heb je als je het in eigen huis doet, weinig aan.
Viering
Op twee lokaties geinformeerd wat de mogelijkheden waren. Hierbij kreeg Brasa in Middenbeemster de voorkeur omdat we daar een eigen zaaltje ter beschikking hadden. Wel was door de ruimte het aantal gasten beperkt tot maximaal 30 personen.
Dus wat puzzelen, wie wel en wie niet. Uitgangspunt was de naaste familie en vrienden en de vaste tennisvrienden van Arie. Daarme kwamen we boven de 30 personen maar er vielen direkt een paar af door andere afspraken zodat we uiteindelijk op 27 personen kwamen. We besloten om het daar bij te laten en geen extra mensen uit te nodigen.
Op de dag zelf toch nog een stevige tegenvaller. Robin en Dennis kregen op weg naar de feestlokatie een auto ongeluk. Auto zodanig beschadigd dat er niet meer mee gereden kon worden. Ze konden dus niet aanwezig zijn. Heel jammer.
Het feest was een "walking diner" waardoor de mogelijkheid bestond om van plaats te wisselen en zelfs staand gegeten kon worden. Hierdoor was ook de mogelijkheid om met verschillende mensen tussen de gerechten te praten.
Zowel Michelle als Jacco hielden een speech die de volle aandacht kregen.
Toespraak Michelle
Lieve Arie, fijn dat je er bent op je eigen verjaardag.
Welkom ook aan alle familie en vrienden, fijn dat jullie er zijn om Arie zijn 80e verjaardag te vieren. Het lijkt een trend te worden in onze familie dat wij memorabele verjaardagen al vieren voor de verjaardag zelf. Zo vierden we vorige jaar Jacco zijn 50e verjaar dag op 49 en 11 maanden en vieren we nu eigenlijk 79 en 51 weken. Maar ja, elke dag is er één om te vieren en een feestje mag altijd. Dus waarom niet.
Arie is geboren 19-4-1945 in Hoorn, op dat moment nog bezet gebied.
Hij is vernoemd naar zijn opa van vaderskant of naar zijn oom aan moeders zijde, afhankelijk van welke ouder je het vroeg. Hij was de oudste van 3 kinderen in het gezin van zijn vader en moeder. Zijn jongere zusjes Alie en Gerda werden na hem geboren. Verder is hij broer van Dirk en Carla uit het tweede gezin van zijn vader.
Uit de kindertijd van Arie zijn er nauwelijks foto’s. Behalve een aantal elftal foto’s van de voetbal club. Arie was al jong helemaal verslingerd aan voetbal en dat bleef hij tot zijn 67e doen. Al die tijd deed hij ook aan looptrainingen en hij heeft aan heel wat duurlopen meegedaan. Voetballen en hardlopen leidden uiteindelijk tot teveel sportblessures en sinds die tijd is hij dynamic tennis gaan spelen. En, zoals we hem kennen, meteen super fanatiek en resultaatgericht. Twee deelnames aan de NK waren tot nu toe het resultaat.
In 69 leert Arie Petra kennen. Ze werden aan elkaar gekoppeld op een verjaardag van een vriendin. Ze zijn getrouwd in juli 1970, omdat ze een flat in Zaandam kregen.
In 71 werd ik geboren. (Toevallig gevolgd door een overstroming als gevolg van lekkage bij de bovenburen. Dit moet een voorteken geweest zijn). In 1973 verhuisden we naar Purmerend en daar werd in 1974 Jacco geboren. Ikzelf moet geïnspireerd zijn door de overstroming bij mijn geboorte. Al van heel jongs af aan ging ik zwemmen. Jacco ging eerst voetballen, maar kwam later ook zwemmen. Arie was daarbij altijd heel betrokken. Al snel werd hij tijdwaarnemer en later ook jury en Voorzitter Kamprechter (de leider van een zwemwedstrijd). Dat was de leuke kant. Maar stel je eens voor dat je kinderen een sport kiezen waarbij de training dagelijks om 6:00 s ’ochtends begint. Dan moet je elke dag om 5:30 opstaan. Dat is toch bizar! Jaren lang hebben hij en mama dat volgehouden. Dat alleen al verdient een medaille.
Naast sporten vond Arie ook school heel belangrijk voor ons. Hij had geleerd van zijn eigen ervaring, waarbij hij in de pubertijd zijn schoolwerk liet sloffen en liever ging voetballen. Ook de thuissituatie zal niet meegeholpen hebben om op schoolwerk te focussen.
Gelukkig vond hij in zijn voogd, iemand die hem motiveerde en na een aantal tussenstappen, ronde Arie de HTS af. Bij zijn eerste werkgever, werd hij gevraagd of hij mee wilden werken aan het introduceren en programmeren van een eerste computer. Mooie herinneringen, maar nu niet meer voor te stellen.. Van een IBM 360/25 met pondsplaten en magnetische tapes, naar de eerste laptop van Epson, tot uiteindelijk de meest moderne informatiesystemen. Waaronder ook het Domotica systeem wat hij thuis heeft draaien. Hiermee gebeuren alleen geregeld onnavolgbare dingen. Het alarm dat afgaat midden in de nacht, zonder dat daar een reden voor is, gordijnen die plots dicht of opengaan of lampen die niet aan willen als het donker wordt. Maar als een echte techneut krijgt Arie het steeds weer aan de praat.
Bij diverse werkgevers bleef hij werken met computers en op de hoogte van de toen moderne technieken. Ikzelf mocht als kind al geregeld mee naar zijn werk. Ik herinner me dat ik als kleuter meeging. en dat ik op de directiekamer mocht spelen. Vooral de herinnering aan het hoogpolig, bruine tapijt staat me goed bij. Ik vond het geweldig. In de computerruimte waar Arie werkte daarentegen, vond ik het alleen maar raar ruiken en koud.
Later mocht ik mee voor mijn eerste vakantiebaan. De eerste week op de afdeling waar Arie zelf hoofd van was, om een veiligheidsplan op te zetten. Vervolgens mocht ik in de zomer van dat jaar op een andere afdeling werken. Daar heb ik veel geleerd, maar ook heel heel erg veel gelachen. Het jaar daarna mocht ik daar terugkomen, met dit keer het verschil dat ik inmiddels mijn rijbewijs had. Vanaf de eerste dag mocht ik, in de spits, naar Nieuwegein rijden. Dat vond ik heel spannend. Arie niet. Hij had er alle vertrouwen in, want al snel pakte hij dat uurtje reistijd als extra slaaptijd.
Een mooi verhaal uit die tijd is het paaltje in de parkeerplaats. Ik reed er voorzichtig omheen. Arie zei dat ik er best tegenaan kon rijden. Waar ik natuurlijk heel verbaasd over was. Lopend langs het paaltje, geeft Arie hem een schop. Ik schrok me naar…… Maar het paaltje zwiepte heen en weer. Het bleek een rubberen paaltje te zijn.
Arie omschrijft zichzelf als sportief en hulpvaardig en dat kunnen wij alleen maar beamen. Alle uren in het zwembad en de uren die hij mij en mijn meiden heeft geholpen zijn ontelbaar. We zijn je daar heel dankbaar voor en wensen je daarom een heel fijne verjaardag.
Toespraak Jacco
Lieve papa,
Wat een bijzonder moment is dit. Vandaag vieren we dat onze vader, opa, man, vriend én klusjesheld 80 jaar jong is geworden!
Tachtig… Het klinkt als een heel getal – maar als je naar jou kijkt, geloof je het bijna niet. Je bent nog altijd in beweging, nog altijd nieuwsgierig, en altijd in voor een avontuur. Tachtig is bij jou geen leeftijd, het is een prestatie. Een leven vol verhalen, liefde, familie… en ja, ook een goede dosis wijn.
Als ik aan jou denk, denk ik aan iemand met een paspoort dikker dan een encyclopedie. Reizen zit in je bloed. Of het nu de glooiende heuvels van Toscane zijn, de indrukwekkende vlaktes van Namibië, of de levendige straten van Athene – jij hebt het gezien, geproefd, gefotografeerd én vaak vastgelegd met een glas wijn in de ene hand en een EHBO-kit in de andere. Altijd voorbereid, altijd met een glimlach.
En nadat je in 2002 – langzaam maar toch definitief – afscheid nam van Homij, dacht je dat je meer vrije tijd zou krijgen om te reizen. En dat klopte… alleen gingen de meeste reizen ineens richting Brabant, om daar je oudste twee kleindochters te zien opgroeien. Misschien niet zo exotisch als Zuid-Afrika, maar minstens zo waardevol.
Wat je met de kleinkinderen hebt opgebouwd is echt bijzonder. Die reizen samen, bijvoorbeeld naar Athene – je kent de stad intussen als je broekzak – dat zijn herinneringen die je hen voor het leven hebt meegegeven. En het is die band die jij hebt met álle kleinkinderen die zo speciaal is. Je bent geen opa die langs de zijlijn staat, je doet mee. Altijd.
En dan Zuid-Afrika. Jouw tweede thuis. De natuur, de mensen, de wijn (alweer die wijn), en dat heerlijke weer… het blijft trekken. En ook al zijn je zus en nichtje weer terug in Nederland, dat land blijft een stukje van jouw hart.
Papa, jij bent een man van vele talenten. Wereldreiziger, familieman, sportieveling, puzzelkampioen en – laten we het niet vergeten – de onofficiële klusjesman van de familie. Als er iets kapot ging, of – laten we eerlijk zijn – als wij iets hadden geprobeerd te maken en het daardoor kapot was gegaan, dan belden we jou. En jij kwam. Met gereedschap, geduld en vaak een betere oplossing dan wij ooit zelf hadden kunnen bedenken.
Je hersens werken minstens zo graag als je handen. Puzzels, kruiswoordraadsels, Sudoku’s – alles los je op. Je houdt je brein fitter dan de gemiddelde twintiger. En dat op een leeftijd waarop sommige mensen het al rustig aan doen.
Je was er vroeger altijd – als chauffeur naar zwemwedstrijden, als aanmoedigende ouder, als kamprechter of scheidsrechter. En tegenwoordig? Sta je nog steeds te zweten op de tennisbaan. Geen voetbal meer, maar met je racket ben je nog steeds niet te stoppen. Je blijft bewegen, je blijft meedoen, en dat vinden wij bewonderenswaardig. Heel fijn is het ook dat je het Dynamic Tennis kan delen met Petra, wat met voetbal toch net iets minder was.
En alsof dat nog niet genoeg is, ben je je de laatste jaren ook nog eens gaan verdiepen in onze familiegeschiedenis. De genealogie van de Schaapjes, de familie Cornelissen en Pieters, maar ook met bezoekjes aan Weidenes – je brengt niet alleen herinneringen tot leven, je verbindt ons ook met waar we vandaan komen. Wel missen we natuurlijk wat mensen op deze dag, vooral jouw Broer Dirk en jouw beste vriend Jan ben je verloren, hun afwezigheid is voelbaar.
Papa, we zijn zó trots op jou. Op je kracht, je humor, je warmte, je eindeloze inzet. Je bent de stille motor achter zo veel in onze familie. Altijd op de achtergrond, maar o zo belangrijk.
Dus laten we vanavond proosten. Op 80 prachtige jaren – en op alles wat nog komt. Op meer reizen, meer puzzels, meer wijn, meer tennispartijtjes, klusprojecten en vooral: meer momenten samen.
Gelukkige verjaardag, papa. We houden van je.