Voorbereiding
Dit jaar het plan opgevat om een verre reis te maken. De verwachting is dat dit de laatste gezamelijke reis met Robin en Frederique zal zijn en dat die volgend jaar alleen (met vrienden/vriendinnen) op vakantie zullen gaan.
Er zijn natuurlijk nogal wat bestemmingen denkbaar maar de voorkeur ging uit naar westkust USA of Canada. Vanwege de temperatuur en de drukte viel westkust USA af en konden plannen gemaakt worden voor Canada. Ook hierbij weer meerdere mogelijkheden: zelf organiseren of een vast gestelde reis boeken, met camper of met de auto, hotels of B&B en natuurlijk de reisduur.
Alle mogelijkheden op een rijtje gezet was de voorkeur een reis van rond de 3 weken (de dames wilden ook nog wat tijd voor vakantiewerk hebben) met de auto. Omdat we met z'n vijven zijn hebben we ingeschat dat B&B wel moeilijk zal zijn en daarom werd het hotels.
Zelf boeken is dan uiteraard mogelijk maar kost veel tijd en omdat we al laat gingen boeken hebben we besloten om het via een reisbureau te doen en Jan Doets had een reis die het meest overeen kwam met onze wensen. Ook konden we de reis nog naar onze wensen aanpassen en dat maakte de keus nog makkelijker.
De boeking bij Jan Doets was in eerste instantie eenvoudig. De hotels werden ter plaatse op beschikbaarheid getest en toen dat voor een aantal niet zo was werd er direkt een alternatief gezocht en gevonden. Ook de 7-persoons auto die we wilden werd geboekt.
Na enige dagen bleek de auto bij Herz toch niet beschikbaar en hadden ze geen alternatief. Uitwijk naar Avis bleek mogelijk maar in eerste instantie een stuk duurder. Na protest werd de prijs nog bijgesteld maar we moetsen wel bijbetalen.
Drie maanden voor vertrek kregen we een mail van Jan Doets waarin verschillende extra opties/excursies aangeboden werden. We hebben alleen gebruik gemaakt van de boeking voor de Ice Explorer Clacier (de tocht met speciale bus over de Athabasca gletsjer). Andere excursies waren al standaard opgenomen in het programma, enkele anderen wilden we ter plaatse boeken als er tijd voor was en de overigen waren voor ons niet interressant.
Twee maanden voor vertrek (en nadat het volledige reisbedrag betaald was) kregen we een uitgebreid pakket met kofferriemen, labels en een uitgebreide reisbeschrijving. Keurig verdeeld over reisdocumenten, accomodatie vouchers, excursie vouchers en nog wat overige documentatie. Verder nog kaarten van de Icefield Parkway, instructies voor autohuur, vliegreis en wat algemen tips. Heel uitgebreid, temeer omdat voor iedere dag een route uitgeprint was die we moeten rijden. Zo voorbereid kan het bijna niet meer misgaan.
Zelf nog via Marktplaats een Canada parkpas voor de nationale parken gekocht.
Reisdocument
Weer
Natuurlijk is het weer van invloed op de vakantie. Hoewel je ook met slecht weer je zal vermaken is het hebben van mooi zonnig en droog weer een grote plus. Drie weken vooruit kijken kan niet, maar met een 14-daagse voorspelling kom je al heel ver en kan je redelijk bepalen waar bij kleding de nadruk op moet liggen.
Daarom de weersverwachting van een aantal plaatsen op de reis bekeken.
Vancouver
Banff
Lake Louise
Crossing
Jasper
Ucleelet
Victoria
Heenreis
13 juli
Alles goed gepland en voldoende tijd en ook nog goed weer. Michelle en Robin op de trein van 11.13 gezet zodat ze tegen 11.45 op Schiphol zouden zijn. Kees heeft vervolgens de rest van ons gezelschap plus bagage ook rond die tijd op Schiphol afgeleverd. Op Schiphol moet je om deze tijd van het jaar niet zijn. Wat een drukte en dus lange rijen. We waren ruim op tijd zodat dit verder geen problemen opleverde en dat was ook op de vlucht naar Londen het geval. Naar Vancouver was het iets minder, ruim een uur vertraging voor de vlucht met een Airbus A380 met als gevolg dat we in het donker in Vancouver zouden aankomen. Als je dan je Hotel in die stad moet vinden is best lastig.
Er gaan heel veel mensen in zo'n A380 en die moeten er ook weer uit. Robin was tijdens de vlucht ziek geworden en we besloten om te wachten tot de meeste mensen er uit waren. Bij de uitgang moest ze spugen en haalde net een wc. Daardoor waren we echt de laatste passagiers die het vliegtuig verlieten. Hierdoor stond ook de crew te wachten tot ze weg konden en de schoonmaakploeg zien die op ons stond te wachten.
De douane in Vancouver was het volgende punt van vertraging. Iedereen had elektronisch het immigratie formulier ingevuld, mocht Frederique niet alleen het land in. Moest Michelle samen met Frederique apart gecontroleerd worden. Als bewijs dat we door mochten kregen we een formulier en dat werd aan het eind van het gebied gecontroleerd en mochten we door. Arie had ook het formulier van Robin en heeft dat in de eerste prullenbak die hij na die controle zag, gegooid. Bleek dat je na het ophalen van de koffers nogmaals gecontroleerd werd waarbij je het formulier moest tonen. Opnieuw een apart bezoek aan de douane met extra controle.
De auto ophalen gaf ook weer een probleem. Eerst was de reservering niet bekend, toen ontbrak de 2e chauffeur en vervolgens werd geprobeerd om ons in een kleinere auto te krijgen. Nadat alles opgelost was eindelijk op weg naar het hotel "BW Plus Chateau Granville" waar we pas om rond 23 uur aankwamen. Best brak na zo'n lange reis.
De naam van het hotel geeft het al eningszins aan, het is gevestigd aan de Granville Street. Deze straat is de ruggegraat van Vancouver centrum en loopt van het centrum van de haven over Granville Eiland tot vrijwel de Fraser rivier. Ook is deze straat bekend als BC 99 (nummer van snelweg).
Vancouver
3 t/m 15 juli
Vroeg tot heel vroeg opgestaan en meerdere plannen gemaakt die gedurende de loop van de ochtend ook weer wijzigden. Eest naar Fly over Canada, een film met bewegende stoelen en meerdere keren besproeid worden met water. Wel een hele belevenis. Het leek net of je echt in een vliegtuig zat en meermalen had je de neiging om je benen op te trekken omdat je anders iets dacht te raken. Onderweg zagen we nog een gigantisch cruiseschip, bleek de "Nieuw Amsterdam" te zijn.
Het uiteindelijke plan was terug naar het hotel en met de auto naar Capilano Suspension Park. Slechts op een afstand van een half uur rijden. Ondanks de drukte toch meteen een parkeerplaats gevonden en op naar de hangbrug. Je houd het niet voor mogelijk hoeveel mensen gelijktijdig op die brug kunnen. Voetje voor voetje al schommelend en fotograferende naar de overkant. Daar een stukje gelopen en Robin en Arie ook nog alleen een wandeling door de boomtoppen. Als laatste nog een aparte wandeling gemaakt.
Stanley Park was de volgende bestemming. Op een uitkijkpunt (plaats waar het eerste haven baken gestaan heeft) heb je een mooi uitzicht over de haven en de Lions Gate bridge. Er is daar voldoende te doen en te zien maar iedereen was inmiddels bekaf en dus terug naar het hotel voor een rustuurtje.
Voor het avondeten gingen Petra, Michelle, Frederique en Arie lopend naar Granville eiland. Robin bleef op de kamer, die voelde zich nog steeds niet goed. De afstand was groter dan gedacht, mede door de hoogte van de brug waar we over moesten. Het eten was geen succes. Arie wilde zowiezo niet eten (last van buikpijn) en we eindigde in de foodhall. Michelle en Frederique hadden snel iets gevonden toen een bel ging en geen enkele kraam meer iets verkocht. Pech dus en maar behelpen met een broodje.
Kelowna
15 t/m 16 juli
De ochtend begon speciaal. Het was de 16e verjaardag van Frederique. Getooid met sjerp en kroon ontbeten en dit afgesloten met taart.
De rit naar Kelowna was een stevige ook omdat we voor een toeristische route gekozen hadden. Wel een mooie tocht maar bij een temperatuur van 34° te warm voor uitstapjes.
De ontvangst in Kelowna was ook apart. De kamer in hotel "Accent Inn Kelowna" bleek versierd en er waren kleine cadeautjes. Zulke vriendelijke mensen, we hebben er van genoten.
Revelstoke
16 t/m 17 juli
Een rit van ruim 3 uur, maar best te doen. Wel nog warmer dan gister, nu 37°. Op tijd aangekomen in het hotel maar de kamers nog niet beschikbaar. Daarom even door gereden naar het Mount Revelstoke Park. Was die ochtend en grizzly beer gezien op de top van de berg. We zijn in de buurt geweest maar geen beer gezien.
Het hotel "Three Valley Lake Chateau" was schitterend gelegen aan een meer en zag er zelf aan de buitenkant ook sprookjesachtig uit. Binnen was het een ander verhaal. Meer een inrichting uit de jaren 50 van de vorige eeuw. Gelukkig wel wifi. 's Avonds in het hotel gegeten. De omgeving zag er niet uit maar het eten bleek wonderwel prima. Als laatste van de dag het plan voor morgen doorgenomen en lekker afgekoeld op het balkon (wel tussen de was die daar te drogen hing).
Banff
17 t/m 18 juli
Zoals al gewoon vroeg opgestaan en ontbeten. Was ook wel nodig want er stond een redelijke tocht voor de boeg. Ruim 300 km maar dat zegt niet alles. Soms zijn delen tweebaans, dan heel bochtig en dan weer vierbaans. Ook veel wegwerkzaamheden en de rit duurt zomaar twee keer zo lang. Geeft niet, we hadden de hele dag.
Onderweg na een uur al gestopt voor een wandeling door het gigantisch ceder bos. Heerlijke temperatuur en een prachtig bos met bomen van meer dan 500 jaar oud.
De volgende stop was de bear creek waterval. Een kwartier langs afwisselend klimmend en dalend pad lopen om er te komen. Stonden we op een punt met wat ruig water maar geen waterval, besloten we terug te gaan toen Robin nog even naar de bocht 10 mtr verder liep. Was daar de waterval.
Vele kilometers later zijn we weer gestopt, eerst voor de naturial bridge waar de rivier door een gat stroomt en zo een natuurlijke brug vormt.
Vervolgens net zoals veel toeristen naar het Emeral Lake gekeken. Een prachtig gekleurd meer waar je heerlijk om heen kan lopen, alleen hadden we daar de tijd niet voor.
Daarna door naar Banff en meteen door gereden naar de hot springs. Het was inmiddels een uur of 5 geworden. De springs gingen pas om 9 uur dicht maar zolang wilden we niet blijven en hadden we ook niet vol gehouden in het water van 39°. Heerlijk een uurtje gedobberd in het warme water en daarna het hotel, "Banff Aspen Lodge" opgezocht.
Om een uur of 9 heerlijk gegeten in een naast gelegen restaurant, nog wat rond gewandeld en daarna naar bed. Opvallend is dat Banff voor zover bekend, de enige plaats is waar je schuin een kruising mag oversteken. Verder is het een echte toeristen stad met daarbij behorend veel souvenierwinkels en restaurants.
Lake Louise
18 t/m 20 juli
De afstand tussen Banff en Lake Louise is minder dan 60 km dus ben je daar zo. Tijd over. Als eerste daarom naar het Lake Minnewanka gereden en daar rond gewandeld. Wild in de vorm van chipmunks gezien. Deze beestjes zijn duidelijk aan mensen gewend. Over de dam terug en bij een parkeerplaats drie berggeiten gezien. Ook die maken zich niet druk om mensen. Wild spotten was het doel. Daarom de berg Norquay opgereden maar niets gezien. Wel een mooie rit.
Daarna via de Bow Valley Parkway richting Lake Louise gegaan. Dit is er toeristische weg met kans op het zien van wildlife. Kans wil dus niet zeggen dat je iets zal zien. Volgens ons had het wild een snipperdag. Gelukkig was er meer te zien. Een top attractie zijn de upper- en lower Johnston watervallen (Johnston canyon). Een inspannende wandeltocht over soms een smal, bochtig en ongelijk pad over een lengte van ruim 3 km (6 heen en terug).
Een late lunch en het laatste stukje naar ons hotel. Duidelijk is dat Lake Louise echt de attractie is. Ver buiten het plaatje overloop parkeerplaatsen, afgesloten wegen en alle parkeer terreinen vol. Wij konden bij ons hotel "Dear Lodge Lake Louise" parkeren. Bij het uitladen van de bagage begon het te druppelen en in de verte wat onweer.
Toen we op de kamer kwamen was het inmiddels een hagelbui geworden. Reden voor een rust moment met koffie. Na een half uur klaarde het weer op en kwam de zon voorzichtig terug maar het was duidelijk, het warme weer was voorlopig over. Omdat het maar 5 minuten lopen was even naar Lake Louise gegaan. De hagelbui had lang niet alle touristen weg gejaagd, wat een mensen. Ook op het meer waren veel kano's te zien.
De beschrijving van het hotel geeft aan dat het authentieke details heeft. Dat betekent oude meuk. Ergens uit de jaren 50 van de vorige eeuw en niets meer aan gedaan. Gelukkig wel schoon gemaakt maar dat is het en het ligt echt op slechts 5 minuten lopen van het meer, meer is er niet van te zeggen.
De volgende dag ging niet zo goed. Eerst besloten om uit te slapen, daarna een matig en duur ontbijt dat ook nog niet bij de prijs van het hotel inbegrepen was. Toen we eindelijk op weg gingen naar Lake Moraine bleken de parkeerplaatsen vol en konden we er niet met de auto komen.
Plan aangepast door ons te splitsen. De vier dames zijn weer naar Lake Louise te gaan. Arie ook, die is alleen naar het uitkijkpunt gelopen of eigenlijk geklommen. Een tocht van 1,5 km stijl omhoog en natuurlijk ook weer naar beneden.
Daarna nog verder gesplitst, Robin was moe en is gaan slapen en lezen, de overige dames zijn in Banff gaan winkelen. Arie tenslotte heeft meerdere kliptochten gemaakt, onder andere naar Mirror Lake.
's Avonds zijn Michelle, Arie en Frederique nog naar Lake Moraine gereden, dat was op dit tijdstip wel bereikbaar. Misschien wel het mooiste meer met een verrassend uitzicht boven op een berg stenen.
Crossing
20 t/m 21 juli
Weer vroeg opgestaan en op de kamer ontbeten, in het restaurant was het ontbijt matig en duur. We hadden alle tijd en zijn daarom daar waar mogelijk gestopt voor het uitzicht in het algemeen en voor de meren in het bijzonder. Voor Lake Peyto moesten we een behoorlijk stukje omhoog lopen maar het uitzicht was prachtig.
.jpg)
Vervolgens weg 11 afgereden tot Lake Abraham. Daar gestopt op een naar het liet aanzien, prima plaats. Bleek dat een soort gruis te zijn waarbij bij het wegrijden de voorhanden zich volledig ingroeven. Goede raad was duur. Ge probeerde om met de hand uit te graven, tevergeefs. Gelukkig kwam er net een busje met jonge jongens langs en met vereende krachten kwamen we weer los. Daarna naar het hotel om de middag rustig door te brengen.
Het hotel "The Crossing Resort" is eenvoudig. Buiten een grote souvenierwinkel en een benzinestation is er verder niets in de hele omgeving. Dat betekende ook vrijwel geen wifi, alleen beschikbaar tegen betaling. Een buurman (ook Nederlander) was zo aardig om ons de code voor de dag te geven zodat de meest elementaire internet zaken geregeld konden worden.
Ice Field
21 juli
Vandaag uitgeslapen. De wekker stond een half uur later op half acht en dat werd met luid gejuich ontvangen. De reden was dat we maar zo'n 50 km moesten rijden en tickets hadden voor half elf voor de eerste atractie: de Skywalk. Een glazen platform op ca 300 meter boven de grond. De constructie was zodanig gebouwd dat het extreme temperaturen aan kon hetgeen tot gevolg had dat er wat beweging in zat. Vreemd gevoel als je op en neer beweegd op die hoogte met niets anders dan glas onder je. Ondanks de kou een geweldige ervaring.
We werden er ondertussen steeds meer van bewust dat we op grote hoogte in de bergen waren. Moeilijk om te beslissen of het regende of dat het een wolk was. Nat in ieder geval.
Na de koffie en een broodje het tweede hoogtepunt, de Athabasca Ice Explorer, een tocht met een speciaal daarvoor ontworpen bus naar de voet van de gletsjer. Hier regende het niet meer maar sneeuwde het. Het was zo koud en nat dat we maar een paar minuten rond gelopen hebben. Deze gletsjer is heel bijzonder, het is de enige gletsjer in de wereld die afwaterd naar 3 oceanen, de Grote Oceaan, de Atlantische Oceaan en de Noordelijke IJszee.
Jasper
21 t/m 23 juli
Na nogmaals koffie om warm te worden het laatste stuk van 100 km naar Jasper gereden waar we rond 5 uur aankwamen. Na enig zoekwerk het hotel "Marmot Lodge Jasper" gevonden en in een naast gelegen restaurant gegeten.
Zondagmorgen extra uitslapen. We moesten rond half elf bij de Skytrain zijn op slechts 10 minuten rijden. Geen enkele reden tot haast dus.
De weersverwachtingen waren niet geweldig en dat leek bij het opstaan ook te kloppen. Laag hangende bewolking en fris. Toch tegen tien uur kwam er een zonnetje en verdwenen de wolken langzaam. Iets te langzaam voor onze gondeltocht naar de bergtop, die ging deels door de wolken. Boven op de berg was het 5° maar dat voelde niet koud. Kwam ook omdat we behoorlijk moesten klimmen naar de echte top. Kwamen onderweg nog een reuze marmot tegen. Weer wild nadat we op de weg naar de lift al een groepje elken hadden gezien.
Na de lunch zijn Petra, Robin en Arie naar de Maligne Canyon geweest. Een wandeling door een door een rivier tot wel 50 mtr uitgeslepen Canyon. Wel veel klimmen en dalen met heel veel mooie uitkijkpunten over een soms heel ruige rivier met soms iets van een waterval.
20 Km verder lag het Lake Medicine. Zo genoemd door de oorspronkelijke bewoners omdat het meer aan het eind van de zomer onverklaarbaar droog valt. Nu weten we dat er een ondergronds grotten systeem zit waardoor het water wegloopt naar een lager gelegen meer. Op de terugtocht naar het hotel de eerste beer gespot. Tekort om een foto te kunnen maken, maar wel gezien.
Clearwater
23 t/m 24 juli
Een behoorlijke tocht dus op tijd vertrokken, weer niet uitgeslapen. Wel het begin van een bijzondere dag, een andere tijdzone en een ander klimaat. Even buiten Jasper direct langs de kant van de weg een eland. Stond rustig te grazen. Er zat echter een auto vlak achter ons zodat we niet konden stoppen voor een foto. Na ruim 2 uur rijden aangekomen in Blue River. Daar was een bootsafari van een uur geboekt. Kregen we zonder er om gevraagd te hebben een upgrade naar 2 uur. Eerst een tocht met een fluister catamaran over een meer. Helemaal aan het einde van het meer een kleine zwarte beer gespot. Liep daar rustig langs de waterkant en over de rotsen. Scherpe ogen dachten nog een kleine beer te zien. Totdat die opstond en best een grote beer bleek te zijn die de kleine meteen weg joeg. Daarna werd de boot vervangen door een soort speedboot waarmee we een stuk de rivier op zijn gevaren. Zagen we meteen weer een beer. Tenslotte weer over gestapt op de catamaran voor de terugtocht, zagen we weer twee beren. Heel succesvol dus.
Het laatste stuk naar Clearwater was iets meer dan een uur en onze overnachtingsplaats "Helmcken Falls Lodge" was ruim 40 km het Wels Gray Park in. Zit je echt in de wildernis. Bleek ook wel een probleem met eten, pas om 9 uur was er plaats voor ons. Vonden we te laat dus de 40 km terug naar Clearwater gereden en daar een gezellig restaurant gevonden. Natuurlijk weer die 40 km terug naar de lodge.
Geen wild gezien dus besloten om vroeg op te staan en dieper het park in te gaan. Eerst nog gekeken bij de Helmcken Falls, een waterval met een hoogte van 100 mtr. Ondanks verwoede pogingen geen wild gezien en dus maar begonnen aan de tocht naar Kamloops. Eerst nog even in Clearwater bij Tim Hortons krachten opgedaan voor het volgende stuk.
Kamloops
24 t/m 25 juli
Vroeg in de middag aangekomen in Kamloops waar we een shoppingmall opgezocht hebben. Natuurlijk wat kleding gekocht en vervolgens naar het hotel "Accent Inn Kamloops". De temperatuur was inmiddels ongeveer 32° en gelukkig had het hotel een prima zwembad voor de broodnodige verfrissing.
Vlak tegenover het hotel een White Spot, op loopafstand. Geen idee wat dat was, bleek het een betere versie van Mc Donalds te zijn. Kwamen we achter nadat we daar zijn gaan eten.
In de loop van de dag kreeg Frederique last van spierspanning. Dat betekent dat ze soms oncontroleerbare schokken kreeg. 's Avonds werd dit zo erg dat ze naar de eerste hulp gegaan is. Daar kreeg ze na lang wachten medicijnen die gelukkig hielpen. Het schokken bleef, maar was veel minder.
Whistler
25 t/m 26 juli
Een rit van minstens 4 uur rijden eerst over de snelweg (allemaal 2 baans) nummer 1, daarna de 97 en tenslotte de 99. Zeker de laatste is smal, bochtig en heeft veel hoogte verschillen. Reden tot misselijkheid achter in de auto. Voor iedereen op chauffeur Arie na, ging het te snel. Dat gevoel kwam vooral door de soms steile afdalingen met scherpe bochten.
Gestopt voor koffie en lunch in Lillooet, een klein plaatsje dat vooral bekend is als nulpunt. Er staat dan ook midden in het plaatsje een gedenksteen. Vanaf dit punt zijn in het verleden tochten ondernomen en plaatsjes gesticht zoals 70 Mile House en 100 Mile House.
Whistler is klein en erg toeristisch. Veel barretjes en eettenten en natuurlijk giftshops. Bij een temperatuur van ruim boven de 30° is het heerlijk vertoeven in dit van de Olympische Winterspelen van 2010 bekende plaats. Natuurlijk wat geshopt en ijs gegeten bij, naar ze zelf zeggen, de maker van het beste ijs van Canada.
Wistler is, mede door die Olympische Winterspelen, bekend als wintersportplaats. Er zijn dan diverse omringende bergen met meerdere liften. In de zomer is Wistler echter ook in trek bij mountainbikers. Die gaan met de liften omhoog en via diverse afdalingen weer naar beneden. De hele plaats is vergeven van de fietsers, verhuurplaatsen en winkels. Maakt het wel gezellig en wat in Nederland niet zou lukken, de fietsers houden zich aan het verbod om in de straten te fietsen. Ze lopen echt allemaal met de fiets aan de hand.
Het hotel "Aava Whistler Hotel" was prima ondanks dat er geen ontbijt inbegrepen was. Hebben we opgelost door wat boodschappen te doen in de plaatselijke super.
Parksville
26 t/m 27 juli
Nu een keer echt uitslapen. We hadden een vaste tijd waarop we met de veerboot overgingen naar Vancouver Eiland. 's Morgens om 8 uur al 20° en de verwachting was 37°, vergelijkbaar met de hittegolf in Nederland.
Na een rustige rit van anderhalf uur ruim op tijd voor de veerboot van Horseshoe Bay naar Nanaimo. Opstellen in diverse rijen, ging onze rij als laatste de boot op en wij zelfs vrijwel als laatste. Achter ons paste geen auto meer. De overtocht duurde bijna 2 uur en hoewel het op het land boven de 30° was, voelde dat op zee duidelijk minder.
Aangekomen in Nanaimo wel een grote drukte en nog een rit van ruim 20 km naar Parksville. Eind van de middag nog een wandeling langs het strand gemaakt en voor het eerst deze vakantie bij Mc Donalds gegeten. Daarna nog even gezwommen in het zwembad van het hotel "Travelodge Parksville" (sommige, voor andere volstond de whirle pool).
Ucluelet
27 t/m 29 juli
De rit van Parksville naar Ucluelet gaat dwars over het eiland en is voornamelijk 2-baans. Je rijdt door een bosrijk gebied en natuurlijk zitten er veel bochten in de weg en heb je veel hoogte verschillen. Hierdoor kom je niet zo snel vooruit, zeker niet als je een vrachtauto voor je hebt die met een snelheid van 10 km/uur rijdt. Gelukkig is de vrachtauto verplicht aan de kant te gaan als er meer dan 5 auto's achter hem rijden.
De eerste stop was na een kwartier. We kwamen in Coombs, een plaats bekend als hippie plaats met een aantal bijzondere winkels waarbij er op de daken geiten lopen. Die zagen we pas toen we weg reden.
Daarna na een uurtje rijden een korte wandeling gemaakt door het Cathedral trail, een bos met hele hoge en dikke bomen.
{Ondanks deze uitstapjes toch nog te vroeg voor onze overnachting en daarom eerst naar Tofino door gereden. Dit is een klein plaatsje maar wel belangrijk. Hier vandaan vliegen watervliegtuigjes naar omliggende eilanden en zijn op die manier de mogelijkheid om boodschappen te doen voor de mensen die daar wonen. Verder veel walvis excursies en er komen ook veel surfers. Daardoor veel barretjes en eettentjes. We hebben de Grote Oceaan bekeken waar het inmiddels mistig werd.
Onze overnachting in Ucluet was in het "Wya Point resort", gelegen direct aan de oceaan en bereikbaar via 2 km onverharde weg met weer de bekende bochten en hoogte verschillen. Met een gewone auto best lastig te rijden.
Ons huis was een verrassing. We wisten dat het afgelegen was en dat er geen drinkwater was. Toch bleek er wel WiFi te zijn en was de uitrusting ook heel goed met een professionele BBQ. Hebben we natuurlijk meteen gebruik van gemaakt.
De nacht verliep niet helemaal zoals gepland. In de kamer waar Robin sliep en in de kamer van Arie en Petra waren geen gordijnen. Probleem met het licht dus en dan het geruis van de zee op de achtergrond was wel weer slaapverwekkend. Midden in de nacht werd Robin ziek en moest meerdere keren haar bed uit. Reden dus om goed uit te slapen. Verder waren er ook geen concrete plannen voor de dag, heel relaxed starten.
Ucluelet (veilige haven) is een kleine plaats en veel te beleven is er ook niet. Even door het plaatsje gewandeld en naar "het einde van de wereld" gereden. Op dit uiterste punt staat een vuurtorentje en dat is het.
Terug in ons paleis aan zee hebben Robin en Arie nog een klim en klauter tocht over rotsen gemaakt naar het puntje van de klif. Spannend en inspannend en absoluut leuk.
Victoria
29 juli t/m 1 aug
Best een lange rit met een tussenstop voor koffie in Port Alberni (natuurlijk bij Tim Hortons). Eerst onvermijdelijk terug naar Parksville, daarna weer verder met als volgend doel Chemainus. Deze plaats is bekend vanwege de vele muurschilderingen. Eigenlijk te heet om alles te bekijken, dus een korte ronde en tijd gemaakt voor een ijsje.
Het laatste stuk even wat oponthoud vanwege wegwerkzaamheden en rond 5 uur aangekomen bij het hotel "Accent Inn Victoria" in Victoria. Kenmerk van de hotelketen Accent Inn is dat op iedere kamer een badeend ligt die je na afloop van je verblijf mee mag nemen.
Vicotia vernoemd naar de Engelse konigin, met 85.000 inwoners is de bloemenstad van Vancouver Eiland. Overal vind je hanging baskets met veelkleurige bloemen. Doordat Victoria een verzorgingsgebied van ca 400.000 inwoners heeft is de uitstraling die van een grote stad met bijbehorende grote winkels.
In Victoria vind je ook een bijzonder monument. Als dank voor de hulp van de Canadezen in de Tweede Wereldoorlog heeft Nederland een klokkentoren geschonken. Die staat vlak bij het parlementsgebouw.
Ook is Victoria de thuisbasis van Hudson's Bay en dus vind je er ook een grote winkel. In het gebouw is echter maar een deel voor dit bedrijf. Er zijn veel meer winkels in gevestigd.
In zowel Vancouver als Victoria wordt een taxi dienst over water onderhouden in bootjes die het beste te zijn vergelijken met wastobbes met een motor. De bestuurder staat midden op de boot en passagiers zitten dus zowel voor als achter hem/haar/het.
's Avonds aan de haven gegeten op dezelfde plaats waar de volgende dag de orka excursie gaat plaats vinden. Robin en Frederique aten een vorm van hamburger, Michelle een salade en Arie en Petra Zalm Wellington. Dat laatste is zalm verplakt in bladerdeeg. Leuk gepresenteerd en heel lekker.
Daar ook kennis gemaakt met Smiles, een zeehond die dagelijks rond het restaurant zwom en daar uiteraard wat te eten ophaalde. Toen wij geen eten gaven ging hij ons natspatten.
Vandaag dus de jacht op de orka's, zeeleeuwen, otters en mogelijk nog veel meer. In de ochtend al warm en dat werd gedurende dag steeds heter, ruim boven de 30°. Met de shuttle bus naar het centrum en omdat we vroeg waren nog wat van de binnenstad bekeken. Met 12 passagiers en toevallig allemaal Nederlanders eerst na introductie in speciaal overlevingspak gestoken met de zodiak boot eerst rustig de haven uit maar daarna met volle kracht richting het gebied waar de orka's verwacht werden. De uitleg was duidelijk en uiteindelijk hebben we twee groepen gezien. Wel op grote afstand, fotograferen was vrijwel onmogelijk, maar ze waren wel herkenbaar. Na er wat omheen gecirkeld te hebben nog even bij de zeehonden gekeken en daarna hebben we even mogen genieten van de achtbaan op het water. Als zo'n boot hart vaart en er zijn golven leek het soms op vliegen. Een excursie van 3 uur, veel plezier, een aantal orka's gezien en zonverbrand. Beter kon het niet.
Een dag zonder planning, laat opgestaan en vanwege de drukte in de ontbijtzaal met het bord op schoot ontbeten. Besloten om naar Butchart's Garden te gaan. Deze tuin, aangelegd vanaf 1904 in een oude mijn, staat vol met bloemen en fraaie bomen. En dat alles in een mooie omgeving. Mooi met veel foto's, maar na ruim 2 uur hadden we het toch gezien.
De dames hadden al eerder een winkelcentrum tegenover het hotel gezien en dat werd dus de volgende bestemming tot het einde van de middag.
Arie en Petra zijn toch nog Victoria gaan verkennen en kwamen in het Beacon Hill park terecht. Een groot park met diverse voorzieningen, zoals een kinderboerderij, sportvelden, toiletten, muziekpodia, fonteinen en nu ook weer, veel bloemen.
Vancouver
1 t/m 3 aug
Laatste dag in Victoria. Ook deze dag weer rustig opgestaan. We werden om 11 uur bij de veerboot in Swartz Bay naar Tsawwassen verwacht en de rit er naar toe kostte maar een half uur. Omdat we ruim een uur voor vertrek aanwezig waren konden we een uur eerder mee en kwamen we begin van de middag aan in Vancouver. Tijd voor een hele late lunch in het hotel waar we bij het begin van onze vakantie ook al waren, "BW Plus Chateau Granville". Verder niet echt een plan, maar Robin wist een winkel "Brandy Melville" waar ze echt naar toe wilde. Echt een winkel voor tienermeisjes.
Daarna natuurlijk koffie bij Tim en wat verder door de winkelstraten gelopen. Als diner hebben we na die late lunch wat fruit en yoghurt gegeten.
's A avonds zou er vuurwerk zijn waar honderdduizenden mensen verwacht werden. Frederique en Arie zijn daarom op onderzoek uitgegaan om een bereikbare plaats te zoeken vanwaar het vuurwerk te zien zou zijn. De Burrard street brug leek een goede optie op nog geen kwartier afstand lopen. Dit is een heel hoge brug met uitzicht over de haven.
Uiteindelijk zijn alleen Petra en Arie gegaan en ze waren niet de enige. Veel meer mensen vonden de brug een prima plek. Door wat slim opstellen konden we net een plaatsje vooraan veroveren en hebben we kunnen genieten van 25 minuten vuurwerk in het kader van Celebration of light festival. Dit wordt ieder jaar op drie dagen gehouden, dus hadden we geluk.
De laatste volle dag in Vancouver. Eindelijk een bezoek gebracht aan de stoomklok, toevallig net op het halve uur waarop de fluiten een deuntje speelde. Daarna richting China Toen waarbij we terecht kwamen in een uitdeling van gratis eten voor daklozen. Voel je je niet prettig tussen die van alle kanten aankomende zwervers. Snel maar weer omgekeerd en opgesplitst in groepjes. Michelle en Frederique gingen winkelen, Robin muziek luisteren op de kamer en Petra en Arie gingen voor een laatste bezoek naar Granville Eiland.
Eind van de middag was iedereen weer in het hotel, koffie met speciale koeken en plannen voor de laatste dag gemaakt. Bleef nog over te beslissen wat te doen met het eten. Dat werd de White Spot iets verder in de straat van het hotel. Eten was in het algemeen matig, de bediening vriendelijk en attent.
De echt laatste dag was ook de eerste bewolkte dag van de vakantie. Tijd zat voordat we de auto moesten inleveren. We besloten om naar Lynn Canyon Park te gaan in noord Vancouver. Dit openbare park had ook een suspension brug. Veel kleiner dan Capilano maar gelukkig ook minder druk. Een frisse wandeling gemaakt door een mooi bos, maar tegen 12 uur waren we er klaar mee.
In de buurt van het vliegveld ligt het stadion waar in 2010 tijdens de Olymische Spelen Sven Kramer zijn wisselfout maakte. Dit stadion is nu een groot zorgcentrum en heeft een Olympic Experience Centre. Je kan daar verschillende sportsimulaties doen, schansspringen, bobsleeën, hoog en verspringen, kanoën, auto racen en nog meer. Prima om de rest van de middag door te brengen.
De auto vroeg ingeleverd omdat we een foutieve betaling terug moesten krijgen. Hoewel verwacht dat dit een probleem zou worden was het zo geregeld. Hierdoor ook vroeg op het vliegveld, als enige bij bagage afgifte en ook de rij voor security controle was kort. Het gevolg was dat we 2 uur voor boarding klaar waren. Koffie en internet heeft ons hier doorheen geholpen.
Vlucht naar Londen op tijd en zelfs voor op schema, vlucht naar Amsterdam vertraagd dus extra wachttijd in Londen. Net als op de heenreis was Robin weer misselijk. Een vorm van luchtziekte lijkt het.
Conclusie
Tijdens onze vakantie hebben we rond gereden in een rode Dodge Grand Caravan, een auto met 7 zitplaatsen. Ondanks dat we maar met 5 personen waren en een van de achterbanken konden neerklappen hadden we maar net genoeg voor onze echt niet overdreven bagage. De auto was verder prima met navigatie systeem en voor ons een luxe, electrisch bediening van achterportieren en achterklep.
Robin was de dag voor de vakantie geslaagd voor haar rijbewijs maar nog niet in het bezit er van. Verder was ze te jong en had te weinig ervaring om te mogen rijden. Maar plaats nemen achter stuur mocht natuurlijk wel. In een showroom van Tesla zelfs in een Tesla model 3. Tijdens de wandeling naar Granville Eiland kwamen we ook een dealer van Lamborgini tegen. Moest natuurlijk ook even gefotografeerd worden.
Zowel Robin als Frederique hebben tijdens de vakantie gezondheidsproblemen gehad met zelfs een bezoek aan de eerste hulp voor Frederique. Gelukkig geen ernstige gevolgen.
We hebben 3643 km gereden. Zonder ongelukken gehad of gezien te hebben. Canadezen rijden heel erg gediciplineerd. Ze houden zich redelijk aan de snelheid en stoppen zonder mankeren bij stopborden of zebrapaden. Bij het eerste altijd ook al is er geen verkeer, bij het tweede ook als ze de indruk hebben dat je gaat oversteken. Kunnen we echt iets van leren.
Datzelfde geldt voor het gedrag bij de bezienswaardigheden en in openbare parken en dergelijke. Er zijn altijd voldoende afvalbakken en je vind dan ook vrijwel geen vuil.
In vooral Vancouver is dat anders. De binnenstad lijkt vergeven van de zwervers die dan ook een grote hoeveelheid vuil om zich heen verzamelen of achterlaten. Mensen slapen gewoon midden op het trottoir. We zijn ook verzeild geraakt in een uitdeling van voedsel aan zwervers. Stonden in een lange rij opgesteld voor een hot dog en wat ander eten. Uit alle hoeken en gaten kwamen ze nog te voorschijn zodat we er op een ogenblik mee omringd waren. Niet aan te bevelen, zeker omdat de meest verschrikkelijk stinken.
Bij het verlaten van Vancouver kwamen we door een straat die misschien wel het centrum van daklozen was. Erger kon het niet worden.
