Montmarault is een tussenstop en meer niet. Prima gelegen op maar 700 mtr van  de snelweg en verder een redelijk hotel met best wel een goed restaurant al doen ze heel moeilijk over de wijn (€ 9,- voor een fles Côte De Bourg). Verder is in de plaats niets te beleven. Tijdens de rit naar Carcassonne via de A71 en A75 komen we langs Millau en dan via binnenwegen naar Carcassonne. Hierbij komen we dan bij Millau langs een spectaculaire brug die het omrijden waard is. Met gelukkig prima weer naar diverse uitkijkpunten gelopen en en vreemd broodje gegeten in het bijgelegen restaurant.

Na rustig ontbeten te hebben de bagage opgepakt en 2 minuten naar de parkeergarage gelopen. Die garage is ook wel bijzonder. Heel krap tussen een paar gebouwen en 3 verdiepingen diep. Je mag zelf niet parkeren en dus ook je auto niet ophalen. Dat gebeurt door een mannetje. Inladen van de bagage moest dus op de heel schuine oprit en daar ging het mis. Petra verstapte zich even viel van een soort trap. Direct naast de garage was een soort ziekenhuis. Voordat Petra weer was opgekrabbeld stonden er al drie man met rolstoel klaar. In het ziekenhuis direct  met voorrang naar eerste hulp. De linkerknie van Petra was behoorlijk geschaafd, die werd meteen schoon gemaakt en verbonden. Ze gaf ook aan dat haar linker arm pijn deed. Daar werd meteen een foto  van gemaakt, gelukkig niets gebroken en konden we vetrekken naar Malaga. Spannend allemaal want niemand, ook de arts niet, sprak Engels, dus maar hopen dat alles goed begrepen was.

In de auto begon de linker enkel van Petra pijn te doen en deze werd ook blauw en dik. Lopen ging met heel veel pijn en leek meer op hinken. In het hotel in Malaga sprak de receptioniste wel goed Engels en die regelde meteen een invalide kamer en een ijspack.  Van de stad of het strand bezoeken is niets gekomen. Gelukkig is onze overnachting in een modern hotel, dus ruime kamer, lift en gelukkig ook een restaurant. We hoeven dus geen grote afstanden of moeilijke trappen te nemen en er is tennis en voetbal op de tv. Buiten is het toch ook niet uit te houden, tegen de 40°.

Goed geslapen en het gaat iets beter met Petra. Petra heeft de gewoonte om een tas vol medicijnen mee te nemen en deze keer kwam dat goed van pas. Voldoende pijnstillers en zelfs tape waarmee we haar enkel hebben kunnen inpakken en ze iets mobieler werd.
Het is buiten veel frisser dan gisteren.  Het is nu maar 28°, net koel genoeg om ergens wat te gaan eten en drinken. Hoewel we eerst besloten hadden om een rustdag in te lassen, zijn we toch naar een winkelcentrum gegaan en iets te eten en daarna nar Torremelinos om het strand gebeuren daar te bekijken en te constateren dat er heel veel hoge flats zijn. Niet ons idee voor een vakantieplaats. Dus snel terug naar het hotel voor een biertje en rust voor Petra. Ook Malaga is niet zo'n fraaie stad. Veel nieuwbouw met hoogbouw. De hoogtepunten, het Alcázar met vak bij een oud Romeins amfitheater (Testro Romano) hebben dus niet kunneen bekijken. Ook de Gibralfaro, daterend uit de Moorse tijd hebben we niet kunnen bekijken.

Een klein plaatsje tussen La Rochelle aan de kust en Poitiers land inwaards. Alleen bedoeld als overnachtingsplaats. De lange reis (meer dan 500 km) hadden we deels via tolweg en deels via lokale wegen gepland. Het deel Spanje ging probleemloos en ook het deel tolweg in Frankrijk ging voorspoedig. Daarna werd het wat minder. Er is altijd een verschil tussen wat de kaart toont en wat het navigatiesysteem adviseert, maar ook de kaart op de tablet gaf werk een andere route. Na overleg hebben we de route vast gesteld en het navigatiesysteem hier aan aangepast. Moet allemaal lukken en dat was op de heenreis ook goed gegaan. Het ging pas fout toen er op een binnenweg een omleiding was. Op dat moment is iedereen en alles de weg kwijt. Pas na vele onduidelijke landweggetjes kwam er weer een herkenbare weg in beeld. We waren toen al een paar uur verder. Verder bijna een aanrijding met een hert. Stond eerst stil op de tegenoverliggende rijbaan maar schrok van een auto die daar aankwam en sprong toen voor onze auto. Hard remmen bleek net genoeg. Omkijkend zagen we niets liggen, maar bij de eerste stop hebben we toch maar gecontroleerd of we schade haden. Niets te zien, dus gelukkig net gemist. Onze eindbestemming was een heel klein plaatsje en dan bedoel ik ook klein. Het komt dan pas op 5 km voor de bestemming voor het eerst voor op een bord. Dat gaf het ergste te bedenken voor de overnachting, maar verwonderlijk, het  zag er prima uit. Eerst nog wat verwarring, want we bleken maar voor 1 persoon geboekt te hebben. De kamer had een tweepersoons bed, dus het probleem was eigenlijk alleen het ontbijt en dat was ook snel opgelost. We hadden niet alleen een ruime kamer met badkamer, maar ook een keuken die we wel met andere gasten moesten delen. Geen probleem, want koken waren we niet  van plan. Zelfs het weer werkte mee zodat we nog in de tuin tot rust konden komen na de toch wel lange rit.

Het ontbijt was heel uitgebreid en voor het eerst van al onze verblijven in B&B's ontbeten de gastvrouw en gastheer mee. Ook nog twee Spaanse gasten, die weer geen woord Engels spraken. Dat laatste was ook voor de gastheer van toepassing. Onze gastvrouw had allerlei soorten jam gemaakt en dat smaakte prima.