Het corona virus lijkt op z'n retour en de beperkende maatregelen worden stap voor stap ingetrokken. De terrassen zijn weer open en dat geldt ook voor musea en andere instellingen.

Voor ons aanleiding om een drietal dagen naar Limburg te gaan als gevolg van een aanbieding van Fletcher's hotel in Meersen. Dit ligt vlak bij Valkenburg en Maastricht en is dus een uitgelezen plaats om die omgeving te bezoeken.
Toevallig zat ook het weer mee, blauwe lucht en in volgorde 27, 30 en 31 graden. Warm dus. Op maandagmorgen redelijk op tijd vertrokken met het dak van de auto open, genietend van de heerlijke temperatuur en een vakantiegevoel opbouwend. Rond 1 uur al aangekomen in de buurt maar nog te vroeg om in te checken dus eerst maar eens naar Valkenburg. Door het centrum gelopen naar de Cauberg en die opgelopen. Veel fietsers die dit fietsend deden waarbij veel verschil in niveau te zien was. Er waren mensen die behoorlijk snel naar boven gingen terwijl anderen stampend bijna niet vooruit kwamen. Onderweg het monument ter nagedachtenis aan gevallenen in de tweede wereldoorlog bezocht.

Nog tijd over en dus besloten om naar het drielandenpunt in Vaals te gaan. Ook niet te ver weg en via een mooie weg bereikbaar. Ontdekt dat dit ook het hoogste punt van Nederland is. Verder niet zo veel te zien, wel gezien dat het ooit een paar jaar een vierlanden punt geweest is. Van 1860 tot 1920 is er een neutrale staat Moresnet geweest. Dit mini staatje van 344 hectare is genoemd naar het grootste dorp dat er binnen lag. Na 1920 is dit gebied onderdeel van België geworden. Omdat dit plaatsje om de hoek lag er naar toe gereden met het idee dat daar ook wel goedkoop getankt kon worden. Echter geen tankstation gezien dus onverrichte zaken terug en nu direkt naar het hotel.

Gezien de corona periode hadden we het idee dat we niet de enige in het hotel zouden zijn en dat het wel rustig zou zijn. Niet dus. Vanwege het tijdstip van onze aankomst waren de meest andere gasten al aangekomen en was de parkeerplaats vol. Na even zoeken een plaats 50 meter verder langs de weg gevonden en daar dus maar geparkeerd. Bleek de volgende dag een prima plaats te zijn want de auto stond heerlijk in de schaduw.
Het hotel viel zwaar tegen. Had eigenlijk al gesloopt moeten zijn. Onze kamer was op de tweede verdieping, bereikbaar via een kleine lift, een donkere gang, klein trapje, een tussen deur en nog een donkere gang. Kamers klein en nog in de inrichting van de zeventiger jaren. Gelukkig waren de bedden sinds die tijd wel vernieuwd. Verder een heel kleine badkamer met de bekende beige tegels en wasbak. Om aleen te overnachten net geschikt.
We hadden een arragement geboekt met diner. Dat hadden we meer gedaan en dat was altijd prima met meestal gewoon keus uit het standaard menu. Niet in dit geval. Een heel beperkte kaart en dus heel weinig keus. Er stond ook een chef's choice vlees op met als omschrijving dat dit een door de chef uitgekozen goed stuk vlees was. In dit geval was het een pannetje zuur vlees. Nu is dat de specialiteit van Limburg en stond toevallig op het verlanglijstje maar was in dit geval niet de verwachting. Verder ging het wel. Wat zeker goed beviel was het biertje dat we genomen hadden. Van de brouwerij "de Molen" een "Liefde". Dit is een heel geurig en smaakvol biertje.

Ontbijt de volgende morgen aangepast aan de corona maatregelen. Of deze oplossing normaal ook gebruikt wordt weten we niet, maar echt goed werkte het ook weer niet.
Koffie, thee, andere drankjes, yochurt en fuit kon je zelf pakken maar voor de rest moest je een formulier invullen met keuze uit een continentaal of een engels ontbijt. In het eerste geval kon je nog de soort brootjes en beleg kiezen, bij het engels ontbijt was er verder geen keuze. Op zich wel goed maar het duurde lang voordat het geserveerd werd en er werden daarbij ook vel fouten gemaakt (verkeerde menu aan verkeerde tafel).

Deze tweede dag was gereserveerd voor een bezoek aan Maastricht. Even onderzoek gaf aan dat op een korte afstand een P+R parkeerplaats was met een busverbinding om het kwartier naar het centrum van Maastricht. Prima te doen en onze eerste kennismaking met het mondkapje. Vreemde gewaarwording. Maastricht was binnen 10 minuten bereikt en naar eerst even gezocht te hebben naar de opstapplaats voor de terugtocht begonnen aan de verkenning van Maastricht. Gezien de temperatuur waren we tegelmatig verplicht om een winkel in te gaan, konden we even afkoelen. Maastricht is een hele leuke stad. Van de corona beperkingen vrijwel niet te zien. Heel druk in de winkelstaten en op de terrassen. Alleen in de winkels bij binnenkomst altijd gelegenheid om je handen te desinfecteren.
Rond lunchtijd aangekomen op het Vrijthof en daar een prima plaatsje in de zon gevonden op een terras. Broodje en een drankje besteld en ons vermaakt met het kijken naar de mensen die passeerden. Tegen de tijd dat we ons broodje bijna ophadden werd het toch te warm en hebben we de stoelen zover het kon naar achter geschoven en haast gemaakt met het opeten. Vervolgens zo snel mogelijk weer de schaduw opgezocht.
Die onder andere gevonden in een kerk die we passeerden en we waren niet de enige. Daarna nog een klein stukje lopen om uit te komen bij de Maas en vandaar bij misschien wel de bekendste ijssalon van Maastricht. Daar moest natuurlijk een ijsje genomen worden. Wat een lekkere smaken en wat een drukte bij deze winkel.
Eind van de middag de opties voor het diner bekeken. De laatste bus ging om 7 uur en daarna kon je met de trein naar de parkeerplaats. Leek ons toch niet de beste oplossing en dus de bus naar de parkeerplaats genomen en met de auto naar Valkenburg.
Daar kenden we de weg al en bleef alleen de keus van een terras over. Na een keer door de straten gelopen te hebben gezien hoe de zon stond en konden we gelukkig nog een tafeltje in de schaduw vinden. Het eten was prima en ze bleken ook een biertje van de brouwerij "de Molen" op de kaart te hebben. Bier was op maar niet getreurd, het werd bij de buren gehaald. Maakte het extra lekker.
Als afsluiting van de dag nog even op het terras van het hotel een inmiddels bekend biertje gedronken.

De laatste dag weer het ritueel van het ontbijt en begonnen aan de terugtocht. We hadden nog de hele dag en daarom besloten om via Arcen te gaan en daar de kasteeltuinen te bezichtigen. Lag prima op de route en we hadden al veel van die tuinen gehoord. Bleek uiteindelijk veel groter en mooier dan we ons voorgesteld hadden.
Veel rozentuinen en op diverse plaatsen beelden die best geinig waren. Ook op diverse plaatsen bankjes waar, als dit in de schaduw satond, prima te rusten was.

Arcen ligt vlak tegen de Duitse grens en daarom besloten om naar het eerste dorpje over de grens te rijden om te tanken. Dat bleek na 8 kilometer te zijn. Na getankt te hebben ons gerealiseerd dat Miranda ook in de buurt woonde. Bleek 20 kilometer verder te zijn. Even gebeld en gezellig koffie gedronken en bij gepraat.
Eind van de middag zonder files de thuisreis gemaakt in iets meer dan 2 uur. Prima dagen gehad waarin we veel gezien en genoten hebben.