In herinnering Jan Bakker (22-7-1944-7-2-2022)
Jan en Arie hebben elkaar ruim 70 jaar gekend. Niet direct als vrienden maar als jongens die bij QSC in Wormerveer voetbalden. Door het verschil in leeftijd van een jaar speelden we in verschillende elftallen, samen in een team spelen is slechts sporatisch voor gekomen. Wel zagen we elkaar regelmatig op trainingen op het voetbalveld of in de gymzaal van de Cor Bruin school waar we in de wintermaanden konden trainen. Toch komen we samen op een foto uit 1962 voor in het laatste jaar als jeugdvoetballers. Daarna volgde de senioren jaren.
Vrienden werden we pas rond onze diensttijd. Jan moch 18 maanden dienen in de lichting 1963 en Arie 24 maanden in 1964. In die periode kwamen we op vrijdagavond samen in café Parkzicht op de Wandelweg in Wormerveer. Daar werd onder het genot van menig biertje de week besproken en plannen gemaakt voor het weekend. Dat laatste bestond dan uit afspraken maken wie mee ging naar een bepaalde uitgaansgelegenheid zoals de Sociëteit in Wormerveer, Atlanta in Krommenie of de Showboot in Zaandijk. Ook andere gelegenheiden zoals Koemarkt of Herenlogement in Purmerend kwamen soms aan bod.
Jan beschikte na zijn diensttijd al over een auto en als we verder weg wilden, was Jan altijd van de partij.

Zo ook werd er op een zeker moment in 1966 besloten om naar Anna Palona te gaan. Daar speelde een goede band en het moest er erg gezellig zijn. Jan en Arie besloten daar samen naar toe te gaan. In die tijd ging je nog vroeg van huis, een uurtje rijden in de Renault maar toch was het al donker toen we daar aankwamen. Bleek echt niets aan. Een grote zaal zonder enige versiering, weinig mensen en de muziek viel ook wel tegen. Na een korte tijd besloten we dan ook om weg te gaan en mogelijk in Wormerveer nog wat andere vrienden op te zoeken.
We moesten over een polderdijk in het donker. Dat was op zich geen probleem maar we kregen een klapband. Voor we het wisten sloegen we een aantal maal over de kop en rolde het taluut af en belandde in de ringvaart. Het over de kop slaan zagen we door de vonken die ontstonden doordat het dak het asfalt raakte, dat we in de ringvaart terecht kwamen merkte we aan het water dat de auto inliep. Gelukkig waren we ongedeerd maar wel enigszins gedesoriënteerd. Het besef dat we snel de auto uit moesten drong dan ook niet eens meteen door. Totdat met name Jan erg nat ging worden (we waren op zijn kant in het water gekomen) zijn we snel via de deur aan de kant waar Arie zat, naar buiten gestapt en met een paar passen aan de kant beland.
Het taluut opgeklommen om hulp te zoeken. Er kwam gelukkig meteen een auto aan die stopte op ons teken. Bleek het politie te zijn. Die reageerde alert, eerst werd een zaklamp op het deel van de auto gericht, toen de vraag of er nog mensen in de auto waren en pas toen hoe het met ons ging.
Arie was wel al afgezwaaid uit het leger maar viel nog onder de dienstplicht en had zijn legerjas met militair paspoort nog in de auto liggen. Dus besloot hij weer terug het water in te gaan en de jas uit de auto te halen, vlak voordat die volledig onder water verdween.
De politie nam ons mee naar het bureau voor een verklaring en daar konden we ons wat opwarmen en opdrogen voordat we op de trein naar huis gezet werden.
De auto werd de volgende dag door de firma "Onderwater" weer bovenwater gehaald en total-loss verklaard. Wij wel gezond met een goed verhaal voor de volgende vrijdagavond in Parkzicht.

Inmiddels waren zowel Jan als Arie aan de vrouw en in hetzelfde jaar getrouwd. Jan met Elly en Arie met Petra. Gelukkig konden ook de vrouwen het goed met elkaar vinden zodat we vele malen samen op pad geweest zijn. Reisjes naar Londen, Berlijn en Parijs en een kampeer vakantie in Luxemburg kunnen we ons nog herinneren, maar er moeten veel meer uitstapjes geweest zijn, ook later met de kinderen. En natuurlijk het vieren van verjaardagen of andere reden voor een feestje.
Een aantal jaar hebben we als twee koppels op dansles gezeten en daar zelfs afgedanst voor goud. Later waren we vrijwel alles vergeten, maar de lessen waren leuk.

Er is ook een periode geweest dat we samen met Mart (een andere vriend) iedere week op de trimbaan in Purmerend gingen hardlopen. Daar constateerden we voor het eerst dan Jan problemen met lopen had. Het tempo van Mart en Arie kon hij al snel niet volgen, maar de trimbaan was precies een kilometer lang in een soort van cirkel. Je was dus nooit verder dan 500 meter van de ingang verwijderd en dus was het vrijwel altijd te horen dan Jan wat sleepte met een been. Verontrustend was dat nog niet en hij voetbalde ook nog gewoon. Later werd MS geconstateerd en dat verklaarde het slepen met een been. Ondanks dat probleem hield hij het net zolang vol op de trimbaan als de anderen.

In een nog latere fase belande Jan door die MS en een ander probleem in een rolstoel. Ook toen maakte we regelmatig tochtjes. Jena in Duitsland, Brussel, Parijs en diverse malen Arnhem. Van ieder van deze uitjes zijn er diverse herinneringen. Iets wat tekenend voor Jan was gebeurde tijdens ons tripje naar Brussel. We hadden een hotel op loopafstand van het centrum en natuurlijk was een van de doelen "Manneke Pis". Voor we uit het hotel vertrokken nog even naar de weersverwachting gekeken, het was immers in de winter periode. Het was zeker koud en er werd lichte regen of sneeuw verwacht. Drie van ons besloten dus om een dikke jas aan te doen, Jan niet. Die vond een wollen vest goed genoeg. Het bezoek aan het manneke was prima, de natte sneeuw niet. Maar Jan had het niet koud zei hij zelf en klagen deed hij zeker niet.
Dat deed hij ook niet ergens in een Duits stadje waar we ook weer iets bezocht hadden en daarna een schuin aflopende straat met kinderkopjes in moesten. Arie achter de rolstoel in de remhouding maar bij Jan moesten ze nieren bijna uit zijn lijf getrilt zijn. Ook nu weer, klagen was er niet bij.

Jan leefde, zoals hij zelf zei, in extra tijd en daar genood hij van. Toch werden de uitjes minder. Het kostte hem steeds meer moeite om weg te gaan. Een paar weken voor zijn overlijden kwam hij nog een keer bij ons op bezoek om onze verbouwde woonkamer te bekijken. Dat wilde hij nog wel zien en op dat moment moet hij beseft hebben dat dat de laatste keer was.
Het overlijden kwam toch nog als een verrassing. Een week daar voor waren we nog langs geweest en daar vertelde hij dat hij niet verder behandeld wilde worden. Het einde werd op die manier aangekondigd maar dat het al na een week zover zou zijn heeft ons, en met ons meer mensen, overvallen.

We denken met een goed gevoel terug aan al die jaren dat we samen opgetrokken zijn.