Hoe het begon en we functionaris werden

Michelle had op haar 5e verjaardag haar A en B diploma gehaald en wilde verder met zwemmen. Lid worden van een zwemvereniging was een logisch vervolg. De vereniging werd WZ&PC in Purmerend. Het zwemmen ging goed, zo goed dat ze al op jonge leeftijd met de selectieploeg mocht meetrainen. Zeker in het begin heel zwaar, maar ze had er zin in. Pas toen ze 8 werd mocht ze ook wedstrijden zwemmen en zaten we zondags regelmatig in het zwembad. Dat viel de verantwoordelijken van de vereniging op en omdat er altijd een tekort is aan mensen die iets doen werden ook wij gevraagd of we wilden functioneren bij zwemwedstrijden. Leek eenvoudig, maar bleek toch geen eenvoudige opgave. We moesten een cursus volgen met huiswerk en na afloop een heus mondeling examen en een paraktijk examen langs het zwembad. Wij slaagden daar direct voor en mochten functionen als beginnende tijdwaarnemers (bevoegdheid 4). Dat betekende veel op keerpunten en de minder snelle banen staan en alleen maar nationale wedstrijden. Soms kreeg je een ervaren tijdwaarnemer bij je om te controleren of je het goed deed. Na een jaar en een bepaald aantal wedstrijden werd je door de vereniging voorgedragen voor promotie. Dat hield in dat je als tijdwaarnemer functioneerde met een ervaren examinator als controleur naast je. Kwamen je resultaten van tijdwaarneming binnen grenzen overeen met die van de examinator en was je gedrag langs het bad ook goed (en dat betrof ook je kleding), dan werd je tijdwaarnemer met bevoegdheid 3 en mocht je ook bij internationale wedstrijden functioneren.

We worden jury secretares(se)

Michelle behoorde inmiddels bij de top in haar leeftijdsklasse binnen de vereniging en werd regelmatig uitgenodigd voor zogenaamde kringwedstrijden. Jacco moest ook een plaats hebben en die namen we altijd mee naar het zwembad waar hij leuk kon spelen. Voor hem lonkte ook de zwemsport en ook hij mocht bij de wedstrijdselectie trainen.

Na weer een jaar ervaring opdoen als tijdwaarnemer werden zowel Petra als Arie uitgenodigd om een cursus wedstrijdsecretariaat te volgen. Hier werd geleerd hoe de tijdwaarnemingen administratief verwerkt moesten worden in wedstrijdverslagen. In die tijd volledig handmatig werken. Bij een wedstrijd waren minimaal 3 maar meestal een 4 tot 8 en bij uitzonderingen zelfs meer dan 20 verenigingen betrokken. Iedere vereniging kreeg bij afloop een volledig ingevuld wedstrijdverslag mee. Ook de KNZB moest 3 exemplaren en iedere kring moest ook een verslag hebben. Al deze verslagen met meestal meer dan 100 zwemstarts en dus meer dan 100 tijdwaarnemingen moesten handmatig op deze wedstrijdverslagen vermeld worden. In de praktijk zaten meestal een viertal tot soms 10 personen de gegevens te schrijven. Iedere schrijver had meerdere exemplaren te schrijven. Zo'n ploeg mensen alle verslagen foutloos in te laten vullen vergde veel controle en disipline. Ook voor dit examen slaagden we beiden en zaten we samen regelmatig naast elkaar te zwoegen op de wedstrijdverslagen. Om een voorbeeld te geven, bij een wedstrijd met een programma van 50 meter vrij en een bad met 6 banen krijg je als secretariaat per minuut (halve minuut voor de wedstrijd en een halve minuut om de tijdwaarnemingen naar het secretariaat brengen) 6 tijdwaarnemingen. Deze moesten dus binnen de halve minuut beoordeeld worden (juiste volgorde in tijd bepalen) en genoteerd in laten we zeggen 6 verslagen. Na die minuut komt de volgende serie. Veel stress en geen tijd voor zelf volgen van de wedstrijd. Wij zagen in die tijd de resultaten van onze kinderen op de tijdwaarnemingen.

Ook Jacco ontwikkelde zich goed en doorliep hetzelfde traject als Michelle.

Kamprechter

Wij waren ook weer toe aan een volgende stap. Petra zag dat niet zitten, zodat alleen Arie een volgende cursus ging volgen, die van kamprechter. Dat zijn mensen die tijdens de wedstrijd de zwemmers controleren op het juist uitvoeren van de zwemslagen en tegelijkertijd toezicht houden op tijdwaarnemers en keerpuntcommesarissen. Dat laatste hield in dat gecontrolerd werd of die functionarissen op hun plaats stonden en geconcentreerd met hun functie bezig waren. Een andere belangrijke functie van de kamprechter was het noteren van de zogenaamde volgorde van aankomst. Onafhankelijk van de tijdwaarneming wordt op die manier een tweede manier de volgorde bepaald. Normaal zijn er bij een wedstrijd 2 kamprechters aanwezig, ieder aan een kant van het bad. Het wedstrijdsecretariaat controleert deze 2 volgordes van aankomst met de tijdwaarnemingen en bepaald hiermee een definitieve volgorde (in overleg met de scheidsrechter, maar daarover later meer).

Op zich is dit het einde van de carriere van een zwemofficial op sturing van de zwemvereniging. Bij een aantal wedstrijden zijn er waarnemers van de bond aanwezig die het verloop van de wedstrijd en het functioneren van de officials controleren.

De laatste stap: scheidsrechter

Na 2 jaar kamprechter te zijn geweest kreeg Arie een uitnodiging van de bond om een opleiding tot scheidsrechter te volgen, het hoogst haalbare als official. Dat was best een zware opleiding waarbij kennis van alle zaken rond een wedstrijd en wedstrijdbad bekend moesten zijn, zoals bij voorbeeld de minimum en maximum watertemperatuur en waterdiepte. Waar lijnen tussen de banen aan moesten voldoen, hoe een juryvergadering moest verlopen, welke onderdelen daar besproken moesten worden etc.

Na deze opleiding met begeleiding van een ervaren scheidsrechter was daar dan toch de eerste wedstrijd die zelf geleid moest worden. Heel spannend, je had ineens de leiding over een 15 tot 20 goedwillende mensen met meer of minder ervaring. Ineens was je de persoon die, als ieder ander het niet meer wist, de juiste beslissing moest nemen en dat binnen heel korte tijd. Een goede kennis van de regelementen was absoluut een vereiste.

De scheidsrechter moet tijdens de wedstrijd echt een duizendpoot zijn. Het begint al een uur voor de aanvang van de wedstrijd. Hij deelt op dat moment eerst de functionarissen in, rekening houdend met ervaringen, bevoegdheden en vereningingen die meedoen. Dan start een half uur voor de wedstrijd de jury vergadering. Daarin worden alle functionarissen gewezen op de taak die ze moeten uitvoeren. Bijzonderheden van de wedstrijd worden doorgenomen en het meest bekende is het zogenaamde controleren van de klokken (eigenlijk werd de tijdwaarnemer gecontroleerd, maar dat zei je niet). De regels worden nog eens doorgenomen en dan is het echt doorwerken om dat in een half uur geregeld te krijgen.

Tijdens de wedstrijd start hij iedere serie en geeft daarna de starter opdracht om de start uit te voeren, houdt toezicht op alle functionarissen, heeft overleg met het secretariaat, controleert de zwemmers op het juist uitvoeren van de slagen, controleert het juist uitvoeren van wissels bij estafettes en noteert de volgorde van aankomst. Bij verschil tussen de volgorde van aankomst van de kamprechters en de individuele tijdwaarnemingen maakt hij de uiteindelijke volgorde. Ook bij eventuele fouten van tijdwaarnemers (klok niet juist laten lopen) moet hij toch een tijd produceren (iedere scheidsrechter heeft daar zijn trukendoos voor). Tenslotte is hij de enige die beslissend is bij de sancties op het niet juist uitvoeren van zwemslagen of andere fouten van de zwemmers.

Einde tijdperk

Uiteindelijk hebben zowel Petra als Arie dit functioneren 21 jaar vol gehouden. Zowel Michelle als Jacco waren allang gestopt als wedstrijdzwemmer en de binding met de vereniging werd steeds minder en dus hebben we besloten om er een punt achter te zetten. Voor de zwembond reden om ons te eren met een certificaat.

Zoals eerder geschreven, in het jury secretariaat moesten de uitslagen verwerkt worden tot een wedstrijdverslag en de winnaars bepaald worden. Dat werd dus in onze beginjaren handmatig door een ploeg gediplomeerde mensen verwerkt. Het aantal mensen was afhankelijk van het aantal deelneemende verenigingen. Hoe meer verenigingen hoe meer verslagen er geproduceerd moesten worden. Intensief en nauwkeurig werk.
Ieder jaar werd er met pinster een internationaal toernooi over twee en een halve dag georganiseerd met deelnemende verenigingen uit Duitsland, België en Engeland. Dus nog heel veel verenigingen en heel veel deelnemers met op het hoohte punt in totaal ongeveer 3500 starts met ongeveer 5 tot 8 zwemmers per keer. Dat betekende meer dan 20.000 uitslagen verwerken.
Petra was in die periode werkzaam als assistent wedstrijdsecretaresse en als zodanig vroeg op de hoogte van dat wat ging komen.
Toevallig was Arie via zijn werk tijdelijk in het bezit gekomen van een van de eerste echte computers, een Apple II. Een relatief kleine kast met een draagbare tv als monitor en een omgebouwde electrische typemachine als printer. Nu zouden we lachen om zo'n configuratie maar toen had vrijwel nog niemand een computer gezien.
Arie had bedacht dat de verwerking van het pinkster toernooi met deze computer verwerrkt kon worden. Programmeren ging in Basic. Na enkele sessies met de wedstrijdsecretaresse Maya werden de eisen voor een programma zichtbaar. De taken moesten zijn: verwerken van inschrijvingen verenigingen, deelnemers met hun inschrijftijden en te zwemmen programmanummers. Met deze gegevens moest de serie en baanindeling berekend worden (de verwachte snelste zwemmers in de laatste serie en in de middelste banen). Dan het printen van de indelingen en na handmatige controle publiceren. Dat was het makkelijke deel. Maar niets gaat direct probleemloos. De printer (typemachine) werkte met een inktlint en dat bleek aan vervanging toe. Gelukkig was iemand in staat om een verrvangend lint via zijn werkgever te regelen.
Tijdens de werdstrijd werden de uitslagen handmatig gecontroleerd door twee personen en vervolgens door een ander in de computer ingevoerd. Daar ontstond een volgend probleem van technische aard al wisten we dat niet meteen. Het bleek dat de computer er na het invoeren van een aantal uitslagen mee stopte. Goede raad was duur. Na enige tijd leek de computeer er weer zin in te hebben en konden we door maar was de achterstand in verrwerking fors opgelopen. Glukkig op de zaterdagmiddag met maar een halve dag aan wedstrijd.
Alle spullen mee naar huis genomen en geprobeerd om de achterstand weg te werken. Bleek een groot deel van de nacht in beslag genomen te hebben. Duidelijk was dat we zo niet verder konden. Na wat testen had Arie de oorzaak gevonden. De computer kende een een functie die "carbage collection" heet. Door de vele wijzigingen in de gegevens worden steeds delen van het geugen vrij gegeven en andere delen weer gevuld. Na verloop van tijd is dan het hele geheugen gebruikt en wordt deze functie geactiveerd die alle legen plekken naar achter verplaatst zodat er weer een aaneengesloten vrij deel van het geheugen ontstaat. Op zich verklaarbaar maar het kostte veel tijd waarop de computer niet beschikbaar was. Door nu regelmatig deze functie automatisch te activeren op een moment dat het uitkomt was er nu steeds sprake van een kleine vertraging op een moment dat dat uitkwam. En daarmee was het probleem opgeelost en liepen beide pinsterdagen vlekkeloos met strak geproduceerde en foutloze uitslaglijsten met een gering aantal mensen betrokken bij de verwerking. Geen stap vooruit maar een sprong.