Vervolg 26 juni 2011
Vandaag eindelijk Max Pam ontmoet en samen met zijn vrouw en zoon een toeristische trip naar Wijdenes gemaakt. Opvallend dat een aantal van onze herinneringen met elkaar overeen kwamen en sommige totaal niet. Zoals ik gehoopt had was er ook wel sprake van elkaar aanvullen. Met name werd het duidelijk waar de onderduikers verborgen werden tijdens alarm. Veel hebben ze daar niet gezeten, maar van een keer was toch sprake dat ze daar een dag en nacht doorgebracht hadden.
Tot mijn verrassing bleken er niet twee maar drie onderduikers geweest te zijn. De onderduikers waren de vader van
Max Pam Leonard Pam,
Sal Tas en
Louis Kukenheim. Deze laatste was
professor in Leiden en ook niet onbekend in Frankrijk. Alle drie bekende mensen voordat ze onderdoken en zeker na de oorlog. Daarvan is veel terug te vinden, maar ook veel blijft bij giswerk, omdat de overige familieleden van de onderduikers de oorlog niet overleefd hebben en dus veel informatie van voor en ook tijdens de oorlog ontbreekt.
We hebben samen de plek bezocht waar de boerderij van opa en oma Schaap gestaan heeft. Het pad er naar toe is nu geasfalteerd maar eindigd ook bij de woning (zeg maar paleisje) dat er nu staat. Het pad naar de dijk is nu afgesloten.

Het plan om vanaf de boerderij een wandeling naar de dijk te maken zoals Max met zijn vader en opa en oma jaarlijks deed kon dus niet doorgaan, maar we hebben dat aangepast door met de auto even om te rijden. Een teleurstelling, de dijk wordt gerenoveerd en is een soort bouwput, het nostalgisch karakter zal zeker verloren gaan. Ook een positief punt, het haventje is uitgediept en een soort recreatie plaats geworden met een picknickplaats en een klein strandje. Het haventje is ook een ligplaats voor de reddingsbrigade geworden.

Ten slot nog even een bezoek gebracht aan de begraafplaats. Geen spoor meer van de graven van opa en oma, wel nog van ome Piet en neef Jan.