Reisbeschrijving

Reisbeschrijving

De hele reis met z'n vieren afgelegd met de auto van Alie en Philip en zoveel mogelijk gemaakt van B&B voor overnachtingen. Alleen in wildparken is gebruikt gemaakt van lodges.
Voordat de reis begon hebben we eerst nog olie ververst in de aandrijving van de Jeep. Normaal zit er ergens onder een plug waardoor je de oude olie kan verwijderen, maar hier dus niet. Dus via een oplossing van communicerende vaten de olie verwijderd, een tijdrovende klus.

 

 

Een paar mooie plekken die we bezocht hebben zijn Etosha wild park en Sossusvlei (beschrijving) en natuurlijk foto's van dit zelfde gebied.

Het is mooi om de weersverwachting in Namibië of in een andere weergave van hetzelfde weer te kunnen volgen.

Bestemmingen

Bestemmingen

De route heeft Philip uitgezet op een kaart. Omdat de heen- en terug reis deels over dezelfde weg lopen nog wat uitleg. Op de heenweg is onze eerste halte Greenfield Gardens. Vandaar uit is het weer duidelijk. Tussen Etosha en Springbok hebben we nog een extra stop gemaakt in Hardap National Park. Dit park ligt om een heel groot kunstmatig meer, bedoeld voor de opwekking van stroom.
Op de terugreis is onze voorlaatste halte de Kokerboom en omdat de totale afstand te groot is, hebben we nog een extra overnachting bij Twiggies in Vrijburg.

De eerste dagen in Lone Hill door gebracht. Eerst met een eerste golf les voor Arie en daarna met deze kennis voor het eerst op de golfbaan, samen met Philip, Gerlant en een vriend van Gerlant. Ook voor deze laatste was het de eerste keer. De golfbaan opzich was ook bijzonder of eigenlijk het onderhoud van de baan. Dat werd namelijk gedaan door gestraften uit de nabij gelegen gevangenis. Voor een aantal van deze gevangenen was er ook nog iets extra's te verdienen door verloren ballen te zoeken en die weer te koop aan te bieden. Voor ons was dat een prima mogelijkheid want we zijn nogal wat ballen kwijt geraakt in de bosjes en watertjes.

Samen met de Alie en Philip, Monique en Gerlant en zijn vriend met zijn vrouw en alle kinderen een avond pizza gegeten bij het casino. Op het grote plein wordt daar een licht en watershow opgevoerd als besluit van de avond.

 

  10-08-08 Greenfield Gardens 

Voor de eerste overnachting hadden we twee hele grote kamers met ook een hele grote badkamer. Voor zover wij konden zien waren we de enige gasten. Wel logisch, zo in het begin van het seizoen.

 

 

  11-08-08 Canon Mountain Camp Halali Rest Camp

 Het bezoek aan het op een na grootste canyon ter wereld (het grootste is het Grand Ganyon in Amerika), was bijzonder. We hadden een kamp bestaande uit een plein met daarom heen aan alle vierzijden gebouwen. Kamers, keuken etc. midden in een woestijn landschap. Het hoofd gebouw lag op 5 minuten rijden. Wij hadden de twee kamers aan een korte zijde, direkt naast de keuken. 's Avonds heerlijk bij een open kampvier een glaasje wijn gedronken, totdat we opgeschrikt werden door een hoop lawaai. Bleek een wilde koe (of stier dat konden we niet zien in het donker) de aanval ingezet te hebben op de auto van Philip. Tot aan de dag van vandaag zijn daar nog de sporen van te zien.
's Morgens ontbijt in het centrale gedeelte, komt er een man langs in een typische kaki wildlife kleding, alles nieuw en compleet met hoed, lange sokken, hoge schoenen, mes en zaklantaarn. Wij dachten dat het een gids was die op die manier leuk wilde zijn voor de gasten. Maar nee, het was gewoon een gast die we later achterin een toeristen auto zagen zitten. Jammer genoeg geen foto van gemaakt.

 

  13-08-08 Luderitz Nest Hotel 

Luderitz is een van die plaatsen met een grote duitse achtergrond, zoals de naam al doet vermoeden. De plaats ligt aan de kust en ons hotel ligt dan weer op een soort landtong. Het weer was zo aan de kust heel matig. Een beetje mistig en niet te warm. Dat is het zo wie zo niet aan de Atlantische kust. We hebben wat door het stadje gewandeld en prima gegeten in het hotel.
De volgende dag hebben we Kolmannskuppe bezocht. Dit is een spookstadje in de woestijnin de buurt van Luderitz. Nadat er in 1908 in de omgeving diamanten werden gevonden bood het dorp onderdak aan de diamant-zoekers. Het dorp werd gebouwd als een Duits dorp, met allerlei faciliteiten zoals een ziekenhuis, school, theater etc.
Bijzonder is dat de diamanten vooral 's nachts bij het licht van de maan gezocht worden. Ze lagen aan de oppervlakte en door laag over het zand te schuiven kon je ze zien glinsteren.
Het dorp verviel na de Eerste Wereldoorlog omdat de prijzen van de diamanten drastisch daalden en volledig verlaten nadat in de omgeving andere vindplaatsen van diamanten gevonden werden die meer opleverden. Het dorp is sinds 1965 totaal verlaten, maar toeristen kunnen een kijkje nemen in de huizen die in de loop der jaren gevuld zijn met zand.
Veel is er geroofd om elders nieuwe huizen van de bouwen, maar er zijn nog zaken in behoorlijke staat. Nu wordt langzaam gewerkt aan de restauratie en de directeurswoning is daar een voorbeeld van. De andere huizen en gebouwen worden langzamerhand bedekt door zand, hetgeen prachtige beelden geeft.
In Duitsland wordt in veel plaatsen een centrale hal of dorpshuis gebouwd. Meestal geschikt voor meerder zaken zoals feesten maar ook turn- of gymlessen, toneelvoorstellingen en zo voort. Ook in Kolmannskuppe of Kolmanskop in goed Afrikaans, vindt je zo'n hal. Deze is nog volledig voorzien van posters en vlaggen uit de nazi tijd, want ook dat is hier niet ongemerkt voorbij gegaan. Elders in Namibië was er ook een concentratiekamp.

 

   15-08-08 Tsauchab River Lodge 

Direkt in de buurt van de Sossusvlei zijn geen goedkope overnachtingen te vinden, maar op een uur of 2 rijden is nog wel iets, tenminste als je dat kan vinden. Er zijn maar weinig wegen in Namibië en die er zijn, zijn voornamelijk zandwegen met grote stenen erin. Dus moeilijk kan het niet zijn. Bij aankomst dachten we echter op een sloopbedrijf aangekomen te zijn. Allerlei metalen voorwerpen lagen her en der verspreid. Bij nader bestudering bleken dat echter kunstvoorwerpen te zijn en hadden we toch de juiste plek gevonden. Zowel Alie met Philip als wij hadden een apart huisje op enige afstand en verbonden door een heel smal zandpad. We kregen kaarsen voor de verlichting, want hoewel er op zonne energie wat stroom was, was dat onvoldoende voor de hele avond. 's Avonds werden langs het zandpad kaarsen neer gezet zodat je de weg kon vinden en bij het licht van kaarsen gebarbequed.
's Morgens rond een uur of 6 hoorden we wat geluid naast ons huisje. Bleek een van de medewerkers een vuurtje te stoken onder de boiler, zodat we een uurtje later warm water hadden voor de douche.
Onze overnachtingsplaats was een typische boerderij met 7127 hectare grond (de helft van de provincie Utrecht) en vrijwel geen opbrengst. Hier en daar moesten er wat schapen rondlopen, maar het grotste deel van het gebied was ruig met bosjes, woestijn en natuurlijk geen wegen. Omdat we in een 4 x 4 reden kregen we een route voor de dag mee, bedoeld voor beginners. Het eerste deel ging dat nog wel, maar op een gegeven moment werden de rotsen zo groot en de afgronden zo diep dat we besloten om terug te gaan. Pech in de wildernis is niet iets wat je wilt meemaken.
In totaal hebben we hier drie nachten geslapen en gegeten. Dat laatste was ook weer bijzonder, je wist vooraf niet wat je te eten kreeg, dat hing er vanaf wat voor wild de eigenaar geschoten had.
's Morgens aan het ontbijt vroeg een van de gasten aan de eigenaar of die veel van slangen wist. Dat is natuurlijk zo als je daar in die wildernis woont en dus vertelde de vrouw dat ze bij het oversteken via stapstenen van een watertje over een slang gestapt waren. Na beschrijving van deze slang pakte de eigenaar een boek en wees de slang aan. Een zwarte manba, de meest giftige slang van Afrika. Wij zijn ook op de betreffende plek geweest, maar geen slang gezien.

Een van de hoogtepunten van deze reis was de Sossusvlei. Na binnenkomst van het gebied moet je nog een behoorlijk eind rijden door het duingebied voordat je bij het centrum. de dode vallei, komt. Van daaruit kunnen alleen 4 x 4 auto's verder door heel mul zand. Steeds heb je het idee dat je vast komt te zitten, maar we hebben ons doel bereikt. Arie heeft nog een van de beroemde duinen beklommen en geconstateerd dat de top van zo'n duin echt messcherp is en dat het daar boven heel hard waait..

 

  18-08-08 Lagoon Lodge 

Walvisbaai is ook weer zo'n typisch stadje met een voor die omgeving, oude en gezellige binnenstad. De hoofdtaal hier, maar ook op vele andere plaatsen, is Duits. Vreemd om vooral de zwarte bevolking Duits te horen spreken.
Walvisbaai is ook beroemd als pleisterplaats voor flamingo's. Alleen waren die er nu niet. Wel pelikanen. Ook leuk.
Tijdens onze reis hebben we een Duits stel ontmoet op weg naar Walvisbaai ergens in het niemandsland waar we een stop maakten om de omgeving te bekijken. Na elkaar nogmaals ontmoet te hebben (de enige auto die we onderweg gezien hebben), zijn we gezamelijk geen eten in Swakopmund. In het restaurant was alles echt Duits. De taal maar ook de bediening. Alleen het eten was gelukkig afrikaans.

 

  20-08-08 Mushara Lodge

 Vlak voor de ingang van het Etosha park hebben we nog overnacht in een heel luxe resort. De reden was dat we anders te laat in het park zouden arriveren en dit was een prima optie. We hadden een compleet huis met een enorme woonkamer, twee slaapkamers en twee badkamers ter beschikking en er was ook een zwembad.
Onderweg kregen we steeds problemen met de ramen van de auto. Dan wilde een raam niet open en dan weer niet dicht. Leek echter wel mee te leven.

 

  21-08-08 Halali Rest Camp

We hadden een VIP bungalo in het Etosha kamp, heel mooi met voldoende ruimte voor 4 personen en gelegen achter in het kamp tegen de rand. Rustig, geen last van andere gasten. De problemen met de ramen van de auto waren zo groot geworden (inmiddels stond 1 raam open en twee anderen werkten niet meer) dat we wel moesten besluiten om het probleem op te lossen. Het was al tegen het eind van de middag en de zon ging snel onder. Eerst alle zekeringen gezocht en gecontroleerd, maar daar bleek het probleem niet te vinden. Omdat Michelle ooit ook zoˊn probleem heeft gehad en ik wist hoe dat opgelost was, uiteindelijk de bekleding van een voordeur verwijderd. Hierachter bleek een stekker aansluiting te zitten en na die los gemaakt en opnieuw aangesloten te hebben bleek alles weer te werken. Het laatste deel van de werkzaamheden met een zaklantaarn verlicht.
Na het eten ˊs avonds bij de open haard in de buitenlucht nog wat gedronken. Om het terras stond een muur van ongeveer 70 cm hoog. Zat er ineens een katachtig beest met een grootte tussen een kat en een lynx op het muurtje. Die schrok net zo van ons als wij van hem en binnen de kortste keren was hij weer verdwenen.
ˊs Morgens vroeg (de ochtend beging zo rond 6 uur in Afrika) en na het ontbijt kwam de kampmanager even op bezoek bij zijn VIP klanten. Die zag meteen dat we ˊs nachts bezoek gehad hadden van een luipaard. De pootafdrukken waren duidelijk te zien langs onze bungalow. De luipaard bleek te wonen in de berg direkt achter onze bungalow en wel eens meer gesignaleerd te zijn. Vreend idee dat zoˊn beest vlak langs je slaapkamerraam gelopen heeft.
Etosha is een geweldig park om wild te zien. In vrijwel ieder park moet je op zoek naar het wild door langzaam het gebied door te rijden en hopen dat je wat ziet. Zo niet in Etosha. Daar ga je naar een drinkplaats en het wild komt wel naar jou toe. Natuurlijk niet op iedere plaats altijd dezelfde beesten, maar er is wel altijd succes. Mooi is ook te zien dat er een hiearchie is. Eerst de jagers, dan de grote dieren en tenslotte de kleinere. En binnen iedere soort weer eerst de mannetjes, dan de vrouwtjes en tenslotte de jongsten.
Dit  park, hoewel heel droog is absoluut de moeite van een bezoek waard.

 

  24-08-08 Hardap Rest Camp

Op onze tocht van Etosha naar Hardap zijn we even gestopt in een plaats waar de lokale Himba stam woont. De stamleden smeren zich helemaai in met rode klei en lopen vrijwel naakt rond. Hier was echter duidelijk dat de commercie toegeslagen had. Iedere toerist die stopte werd onmiddellijk aangesproken en fotograferen was alleen toegestaan na betaling. Kinderen werden vooraan gezet en voor het fotograferen vandie kleintjes moest extra betaald worden. Als ze dachten dat er twee personen op de foto stonden wilden ze ook twee keer vangen. Niet leuk, wel apart.
Ook even een stukje omgereden door Windhoek. Philip had daar een keer gewerkt en wilde die plek nog even tonen.
Het Hartap Rest Camp licht midden in het park dat weer om een kunstmatig meer ligt. Het park telt een aantal bungalows en veel ruimte voor campeerders. We kwamen tegen het eind van de middag aan en zijn even langs het restaurant gelopen. Behoorlijk groot en het zag er wel goed uit. Op onze vraag of we moesten reserveren werd bevestigend geantwoord. ˊs Avonds bleken we het grootste deel de enige bezoekers te zijn. Toen we bijna klaar waren kwam er nog een stel binnen. Geen idee waarom we moesten reserveren.

 

  25-08-08 Kokerboom Motel

Het Kokerboom hotel ligt even buiten Sprinkbok en midden in het zogenaamde blommetjies gebied. In het voorjaar (en dat is augustus) staan alle velden in bloei met verschillende kleuren plantjes, geel, paars, rood en nog veel meer nuances. Het was er nog wel koud, ˊs morgens zat er ijs op de autoramen.

 

  27-08-08 Twiggies Bed and Breakfast

Een prima pleisterplaats met veel authentieke kenmerken zoals rieten daken en een mooie tuin. In het plaatsje zelf uitstekend gegeten in een restaurant van een daar bekende keten.

Philip vierde zijn 65e verjaardag en dat was voor de famie een gelegenheid om iets aparts te doen. Op ongeveer een uur rijden was een kamp waar olifanten opgevangen werden en volgens de introductie op natuurlijke wijze geleerd werden om in het wild te overleven. Gezien de wijze van de show en de vele aanrakingen van mensen hebben we daar zo onze bedenkingen over. Leuk was het wel. We mochten de olofanten aanraken bij de oren, slurf en poten (als je dat allemaal durfde) en uiteindelijk met de slurf in de hand een rondje wandelen.

 

Als afscheid zijn we in Johannesburg in de buurt van de dierentuin gaan eten. Heel leuk met een aantal bijzondere dingen. Zo traden er artisten op en werden onze handen voor aanvang gewassen. Misschien nog leuker was dat er iemand langs kwam die ons gezicht versierde met simpele maar heel mooie afbeeldingen.

Ook hadden Alie en Philip samen een paar vrienden geregeld dat we naar een dinershow van Madame Zingara  gingen. Buiten het hele goede eten was het ook een prima burleque show met verschillende soorten artisten, zang, dans, acrobatiek en aparte kleding maakte het tot een geweldig geheel.Ook het bedienend personeel deed mee aan de show.

 

Als je in Lone Hill bent moet je natuurlijk ook shoppen in Santon en de organic market in de buurt. Vooral Santon is een geweldig groot en veelal duur winkelcentrum. Toch kom je wel eens een aanbieding tegen die je niet kan weigeren, althans Petra niet. Bij Browns een gouden ring en oorbellen met een blauwe steen die Tanzinite genoemd wordt, gekocht. In Zuid Afrika heel populair en volgens insiders zeldzamer dan diamanten. In Nederland is deze steen veel minder bekend en als gevolg daarvan ook minder kostbaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De volgende bruchure geeft wat meer informatie over de steensoort, die zoals de naam doet vermoeden, alleen in Tanzania voorkomt.