Mosselbaai
Bij aankomst werden we hartelijk begroet en kregen meteen een epistel in onze hand gedrukt met het uitdrukkelijk verzoek om het te lezen omdat daaruit bleek dat de huidige wereldbevolking afstamde van een groep van 400 to 700 mensen uit Mosselbaai. Deze kleine groep had de ijstijd overleefd, alle andere voorvaderen waren, net als eerder de dinausaurussen, uitgestroven. Mooi verhaal en goed voor het tourisme maar wat er van waar is, geen idee.
Onze kamer nu moest beklommen worden. Twee smalle trappen waarvan de laatste onregelmatige en heel hoge treden had. De kamer zelf was hierdoor een unieke ervaring. Boven in het gebouw met een eigen uitkijktoren en een prachtig uitzicht naar twee kanten over de baai. De derde zijde keek uit op het sportterrein van een school en de vierde zijde was gewoon muur. De inrichting van de kamer was ook heel bijzonder met een vrijstaand bad en een door een schelpen gordijn van de kamer gescheiden toilet.
Dinner werd aanbevolen in een restaurant om de hoek (precies onder onze kamer van jaren terug) en inderdaad was het heel goed. De Kingfisher, dus voornamelijk vis maar gelukig ook struisvogel en prima wijn (Zonnebloem).
's Avonds heerlijk in bad met uitzicht op zee en daarna tukken. De zonsopkomst was eigenlijk een teleurstelling. We hadden expres het gordijn open gelaten om er niets van te missen, maar het was jammer genoeg te bewolkt. Pas rond 8 uur brak de zon door. Toen zaten we al lang en breed aan het strand te ontbijten, precies op tijd om een groep zeehonden en een aantal dolfijnen te zien. Gebeurt je toch niet elke dag.