30 juni 2025 Aveiro en Fatima

Vandaag een dag om opgenomen te worden in de familie historie en dan speciaal van Petra.
We begonnen rustig aan ons ontbijt en de laatste dingen inpakken. Het probleem van de garage was niet opgelost maar we hadden bedacht dat meer mensen van de garage gebruik maakten. Met onze bagage voor de ingang gewacht tot er een auto in wilde en dat was vlak na onze aankomst. Sleutels inleveren en op weg naar Aveiro, iets meer dan een uur rijden. Druk op de weg maar ter plaatse was het rustig en hadden we snel een parkeergarage gevonden.
Aveiro is onder andere bekend van de gondels die we ook meteen gevonden hebben. Dan de oude binnenstad ingelopen en op een terras koffie genomen. Daarna door gelopen op zoek naar de foodhal en die al snel gevonden. Bleek gesloten maar er tegenover was een kanaal met nog meer gondels en een paar leuk gekleurde huizen.

De gondels werden gevuld met een groep kleine kinderen, allemaal met een reddingsvest aan.
Terwijl we daar naar stonden te kijken werden we van achter aangereden door een busje dat achteruit reed. De chauffeur had ons niet gezien en zijn sensoren hadden ook geen waarschuwing gegeven.
Achteraf is het nog goed afgelopen. Arie had eigenlijk helemaal niets op een schaafplek op de elleboog na. Voor Petra was de schade veel erger en maar het had nog veel erger kunnen zijn. Ze was met haar benen onder de auto terecht gekomen en haar rechtervoet lag op een paar centimeter van het achterwiel. De directe schade was meteen duidelijk te zien. Veel bloed uit een wond ergens op haar hoofd. De chauffeur zelf en enkele omstanders kwamen meteen helpen, de ambulance bellen, haar bij bewustzijn houden en haar hoofd stabiel houden. Het duurde best lang voor de ambulance er was en er kwam meteen ook brandweer bij. Later ook politie maar die hield zich alleen met de chauffeur bezig.
Omdat ze een hoofdwond had en mogelijk erger werd ze met een speciale brancard onder de auto gehaald en naar de ziekenauto gebracht. Vandaar naar het ziekenhuis waar we tegen elf uur aankwamen. Eerst veel onderzoek en röntgen foto's en een scan van haar hoofd gemaakt. Dat laatste was eerst een probleem want dat wilde ze niet. Het feit dar er anders mogelijke hersenbeschadiging over het hoofd gezien zou worden en dat ze zeker een nacht in het ziekenhuis zou moeten blijven haalde haar over de streep. Achteraf viel het haar mee, mogelijk door het toedienen van een rustgevend medicijn.
Het onderzoek wees uit dat haar enkel en elleboog geen blijvende schade hadden opgelopen, dat ze een gebroken rib had maar geen hersenletsel, wel een hoofdwond.
Haar haar zat onder het bloed en bij de vraag of ze het mocht wassen zei de verpleegster dat ze het wel ging schoonmaken. Toen bleek dat de hoofdwond steeds weer ging bloeden. De arts besloot vervolgens om twee hechtingen aan te brengen.

Door al die onderzoeken en behandelingen mocht Petra pas tegen vijf uur het ziekenhuis verlaten. Daarna nog anderhalf uur rijden naar Fatima en voor alle zekerheid maar in een wegrestaurant gegeten.
Op de kamer eerst alle papieren georganiseerd en alles weer de eigen plaats gegeven. De kinderen en vrienden op de hoogte gesteld en ons zelf beraden wat we nu gingen doen. Voorlopig is het de bedoeling dat we doorgaan met onze reis.