31 juni 2025 Fatima en Estoril

We begonnen de dag rustig na alle commotie van de vorige dag. Petra had redelijk geslapen, de pijn viel mee en ze had er zin in. Na het ontbijt naar het grote plein gelopen en daar wat foto's genomen. Heel speciaal om te zien dat mensen op hun knieën het hele plein oversteken. Verder worden er gigantisch grote hoveelheid kaarsen aangestoken.

Vervolgens koffer gepakt, auto opgehaald en klaar gemaakt voor de rit naar Estoril.
Plan was om daar rechtstreeks naar toe te rijden en op een terras uit te rusten.
Bij de koffiestop onderweg bleek Petra bijna niet meer te kunnen lopen en veel pijn te hebben. We besloten direct om in Estoril een ziekenhuis te zoeken. Dat werd eerst een particulier ziekenhuis zonder contract met de ziektekostenverzekering in Cascais. Tien minuten verder was een algemeen ziekenhuis. Altijd moeilijk om in het buitenland de weg te vinden. Hier stonden alle aanwijzingen alleen in het Portugees. Eigenlijk wel snel door de triage arts ontvangen die een röntgenfoto liet maken. Wachten lijkt altijd lang te duren maar uiteindelijk ging het best aardig. Alleen de aanwijzingen voor de volgende actie klopte weer niet. Toch snel bij de orthopeed gekomen. Die had de foto's beoordeeld. Er was geen breuk, wer duidelijk artrose. Beslist werd dat ze een sterke pijnstiller via een infuus kreeg. Ook nu weer van het kastje naar de muur gestuurd maar nu na lang wachten werd ze op een afdeling geroepen waar het infuus geplaatst zou worden. Het leek daar wel een bejaardenhuis. Allemaal bedden tegen elkaar met alleen maar bejaarden. En Petra moest daar in haar rolstoel met andere rolstoel zitter tussen. Arie kreeg de opdracht om buiten te wachten en over een half uur terug te komen. Toen dat om was werd hij boos weggestuurd met nogmaals de opdracht om over een half uur terug te komen. Ook daarna bleek Petra nog niet beschikbaar. Pas een kwartier later en na twee zakken met medicatie konden we weer de wachtkamer opzoeken in afwachting van de arts. Die liet haar lopen en inderdaad ging dat iets beter met minder pijn. Met een recept voor pijnmedicatie in pilvorm mochten we eindelijk naar onze bestemming in Estoril.
Estoril is een badplaats met een aantal parkeerplekken aan zee, natuurlijk aan de andere kant van onze overnachtingsplaats. Toch maar geparkeerd om uit te zoeken waar we definitief moesten parkeren. Om die plek moesten we eerst kilometers omrijden omdat we nergens konden keren.
Onze overnachtingsplaats hadden we gekozen omdat een treinstation met een verbinding met Lissabon nabij was en aan de overkant een strand was. Dat was inderdaad het geval, vanuit onze kamer was de zee te zien.
Verder hadden we voor lief genomen dat de lokatie basis was. Inderdaad oud met een huismeester die alleen Potugees sprak. De kamer niet groot, wel netjes maar zonder extra stopcontacten.
We zouden hier twee nachten blijven om een hele dag in Lissabon te kunnen doorbrengen. Ging niet door en na overleg besloten om na een nacht naar het huis van Jos en Annegreet te vertrekken. Daar hadden we meer ruimte en faciliteiten om Petra rust te geven met als resultaat dat we daarna nog een paar fijne vakantie dagen konden hebben.