Aaltje Pieters (1917-1993)

Alie Pieters was de oudste dochter met de daarbij behorende zorg. Zoals gebruikelijk in die tijd heeft ze de huishoudschool doorlopen en daarna moest er gewerkt worden.
Door allerlij oorzaken raakte ze in psychische problemen waarvoor ze op 4 oktober 1939 opgenomen werd in de Valerius kliniek. Na een terugkeer in huis op 24 januari 1940 ging het weer slecht, zo erg zelfs dat opname op 25 juli 1941 in de "Willem Aentsz Stichting" (Geneeskundige stichting tot verpleging van zenuw- en geesteszieken en geestelijk gebrekkigen) in Den Dolder nodig was. Daar heeft ze lange tijd verbleven en mocht pas 10 september 1942 met proefverlof. Niet naar huis maar naar tehuis van een soort begeleider, mw. Beekhuysen in de van Eeghenstraat 9 in Amsterdam (dit voor de volledigheid om informatie niet verloren te laten gaan).

Op 4 februai 1944 heeft ze werk gevonden bij een boer (mogelijk boer Lammers of boer Koeman) in Wijdenes (adres B 158). Daar heeft ze Dirk Schaap leren kennen. In augustus 1944 zijn ze in Nieuwendam (Amsterdam Noord) getrouwd en waarschijnlijk direct terug gegaan naar Wijdenes waar het in de oorlogsjaren beter toeven was dan in Amsterdam.
Om medische redenen is Arie tijdens die periode in Hoorn geboren.
Na de oorlog een kleine bovenwoning in de F Scholtenstraat 64 III in Amsterdam gekregen maar daar was het niet geweldig wonen ook in verband met de werkzaamheden van vader Dirk.
26 Maart 1946 verhuisden ze naar een woning in Wormerveer, Florisstraat 8. Daar waren weinig goede tijden en vele slechte tijden en is in totaal een jaar of 15 gewoond en werden de dochters Alie en Gerda geboren. Door een aantal, waaronder financële, problemen was het huwelijk niet meer houdbaar. Vader Dirk ging na een aantal omzwervingen wonen in Herkenbosch (Limburg).

Voor moeder was dit een zware tijd. De langdurige financiële zorg (zie ook de beschrijving van vader), de zorg van drie opgroeiende kinderen waarvan er twee zeker niet makkelijk waren hebben uiteindelijk tot een aantal opnames met psychische problemen tot gevolg gehad. De kinderen werden zonder noemenswaardige problemen bij kennissen onder gebracht.
Een van de argumenten bij de scheiding was dat moeder financiële hulp via social zaken zou krijgen. In die tijd ging dat echt niet zo makkelijk. Je werd ondervraagd, je situatie werd volledig doorgelicht en als je geluk had kreeg je een vorm van uitkering. In ons geval dus niet. Moeder ging werk zoeken als huishoudelijke hulp en deed dat werk bij diverse gezinnen.

Moeder (na de scheiding in 1961 weer Pieters geheten) ging haar eigen gang en zag kans om naar een andere buurt in Wormerveer Noord (Witte de Withstraat 17) te verhuizen maar werd na een paar jaar weer getroffen door rampspoed. Ze bleek MS te hebben en dat werd snel erger. Al snel kon ze niet meer lopen en zelfs niet meer staan. Een rolstoel was de oplossing, maar haar huis was daar niet geschikt voor. Verhuizen naar een vergelijkbare woning was de oplossing. Gedurende de tijd dat deze woning aangepast moest worden (aanrecht waar een rolstoel onder paste, verbrede deuren en een douche en toilet met handgrepen) werd ze ondergebracht in een verzorgingstehuis (de Noordse Balk). Dat doe ze je ergste vijand niet aan. Slapen met 3 demente ouderen op een kamer en nog veel meer elende. Er was verder weinig keus want bij geen van de kinderen kon ze met rolstoel en bedaanpassing ondergebracht worden.

Nadat ze weer in haar eigen huis kon wonen bleek hoe sterk ze eigenlijk was. Ze werd steeds activer in buurthuis "De Witte Vlinder", werd penningmeester van de gehandicapte afdeling Zaanstreek en vocht overal voor haar plekje. Winkeliers die geen gehandicapte vriendelijk winkel hadden werden door haar aangesproken en zo heeft ze voor veel veranderingen gezorgd. Een activiteit waar ze heel trots op was betrof het naar Nederland halen van een twaalftal Noord-Ierse jongeren (helft katholiek, helft protestant) voor een vakantie.

Haar einde kwam ook wel op een speciale manier. Een  wond aan haar been die niet wilde genezen was aanleiding om haar in het ziekenhuis op te nemen. Ze is het zienhuis niet meer uitgekomen. Haar einde kwam snel maar was zo erg pijnlijk dat iedereen vrede had met haar heengaan.